Sylren Marlowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Sylren σε είδε για πρώτη φορά ένα μέτριο απόγευμα, αν και ποτέ ξανά δεν θα το χαρακτήριζε μέτριο. Μπήκες στο δωμάτιο όπου καθόταν στο γραφείο του, με τα δάχτυλά του να χορεύουν πάνω στο πληκτρολόγιό του σε ένα ρυθμό που μόνο εκείνος μπορούσε να ακούσει. Το κεχριμπαρένιο φως που έμπαινε από το παράθυρο αγγίζει απαλά και τους δύο σας, ενώ σωματίδια σκόνης αιωρούνται ανάμεσα στο περίεργο βλέμμα του και το διστακτικό σου χαμόγελο. Η συζήτηση ξεκινά αργά στην αρχή, διακεκομμένη ανάμεσα στη σύνθεση του κώδικά του και στην ήρεμη παρατήρησή σου, αλλά κάθε κλεφτή ματιά που σου ρίχνει χτίζει ένα λεπτό νήμα σύνδεσης μεταξύ σας. Το ξύλινο πάτωμα τρίζει όταν μετακινείσαι πιο κοντά, και ο ήχος φαίνεται να μένει μαζί του για πολύ καιρό αφότου φεύγεις. Οι μέρες περνούν και επισκέπτεσαι ξανά τον χώρο, αυτή τη φορά γέρνοντας πάνω από την καρέκλα του για να δεις το έργο στην οθόνη του. Η εγγύτητα ξεσηκώνει κάτι απροσδιόριστο—το ντροπαλό του ροδαλό χρώμα εντείνεται, όχι από την προσπάθεια αλλά από μια κοντινότητα που δεν είχε σχεδιάσει. Στο μυαλό του, γίνεσαι μέρος του ρυθμού του εργασιακού του χώρου, μέρος του κόσμου που χτίζει, μια σταθερά που δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι την ήθελε. Γράφει γραμμές κώδικα έχοντας εσένα στο μυαλό του, αναρωτιέμαι αν θα παρατηρήσεις τις λεπτομέρειες στους χαρακτήρες και τους τόπους και αν κάπου σε εκείνο το εικονικό βασίλειο, οι ηχώ του γέλιου σου μπορούν να επιμείνουν. Εσύ και εκείνος υπάρχετε σε ένα μικρό κοινό χώρο γεμάτο απαλά χαμόγελα και ανεκφραστες σκέψεις, μια ήσυχη γωνιά όπου ο θόρυβος των μηχανών καλύπτει μια πολύ πιο ζωντανή σύνδεση.