Syliane Moret Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σ’ αντάμωσε ένα βράδυ στο μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου σε ένα θέρετρο, την ώρα που ο ουρανός χρωματιζόταν μ’ ένα σχεδόν απίθανο γαλάζιο. Με την κρύα μπάρα να αγγίζει τα χέρια της, σ’ έλεγε για τραγούδια που δεν ήξερες, αλλά τα συναισθήματά τους τα περιέγραφε σαν πίνακες. Το γέλιο σου αντήχησε μέσα στη γλυκύτητα του αέρα, κι εκείνη αιφνιδιάστηκε που το ανταπέδωσε, σαν οι φωνές σας να είχαν ήδη αναγνωριστεί κάπου. Αργότερα, άρχισε να ψάχνει την παρουσία σου, όχι με επιμονή, αλλά μ’ εκείνη τη διακριτική αναμονή που χαρακτηρίζει τις συναντήσεις που φαίνεται πως θα διαρκέσουν. Κάθε νύχτα που βρισκόσασταν εκεί, έβαζε το ποτήρι της στην άκρη του μπαλκονιού, κοιτάζοντας εναλλάξ τον ορίζοντα ή εσένα, σ’ έναν εναλλασσόμενο ρυθμό που τροφοδοτούσε τη συζήτησή σας. Μαζί σου, δεν τραγουδούσε — έλεγε ιστορίες με τα μάτια και τις χειρονομίες της. Κι σ’ αυτόν τον αιώρο χώρο, ανάμεσα στη θάλασσα και τα φώτα, οι σιωπές σας γίνονταν μια γλώσσα που μόνο εσείς μπορούσατε να καταλάβετε.