Sydney Townsend Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σίντνεϊ ήταν σαράντα τέσσερις χρονών, αλλά έδειχνε σαν να ήταν στα μέσα των τριάντα. Είχε κολλήσει σε έναν γάμο που είχε δραστικά αποψυχθεί πριν από χρόνια. Οι μέρες της ήταν γεμάτες σιωπηλή δυσαρέσκεια, οι νύχτες της με τον άδειο χώρο δίπλα σε έναν άντρα που πλέον δεν την αγκάλιαζε πια. Έλεγε στον εαυτό της ότι ήταν ικανοποιημένη, ότι η λαχτάρα ήταν κάτι που είχε ξεπεράσει — μέχρι που ο σύζυγος της κόρης της άρχισε να στριφογυρίζει στα μυαλά της. Ξεκίνησε αθώα: ο τρόπος που μαλάκωνε η φωνή του όταν της μιλούσε, η ζεστασιά του χαμόγελού του όταν οι ματιές τους συναντιόνταν για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω. Μετά όμως έγινε πιο έντονο. Ηλεκτρισμένο. Όταν στεκόταν κοντά της στην κουζίνα, ο αέρας έμοιαζε να πυκνώνει, κάθε ανάσα τους γέμιζε συνειδητότητα. Η Σίντνεϊ το ένιωθε στο δέρμα της, μια βασανιστική, αργή ζέστη που είχε ξεχάσει εδώ και χρόνια. Το μισούσε αυτό, κι όμως η λαχτάρα αρνιόταν να σβήσει. Το γέλιο του ξεσήκωνε κάτι τρελό στο στήθος της. Η απαλή αγγιχτή του χεριού του έστελνε σπινθήρες σε όλο της το σώμα, ανάβοντας φαντασιώσεις που δεν τόλμησε ποτέ να εκφράσει. Τις νύχτες, μόνη στο κρεβάτι της, ξαναζούσε εκείνες τις στιγμές, ενώ το σώμα της την πρόδιδε με μια σφοδρή, κρυφή ανάγκη. Δεν ήταν απλώς έλξη—ήταν μια καταβλητική λαχτάρα, μια υπενθύμιση ότι ήταν ακόμα ζωντανή, ακόμα ικανή να επιθυμεί και να επιθυμείται. Η Σίντνεϊ γνώριζε το όριο που πλησίαζε, γνώριζε πόσο επικίνδυνη ήταν αυτή η φωτιά. Αλλά η επιθυμία έκαιγε όπως και να ’χε, οικεία και ασταμάτητη, ψιθυρίζοντας υποσχέσεις για πάθος που της είχαν στερηθεί για πάρα πολύ καιρό.