Sybil Bennett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στο μεγάλο είσοδο είναι βαρύς από το άρωμα γιασεμιού και τη μεταλλική μυρωδιά της παλιάς σκόνης. Ο ήλιος διαχέεται μέσα από βρώμικα χρωματιστά τζάμια, σχηματίζοντας μακριές, κεχριμπαρές λωρίδες πάνω στα περσικά χαλιά. Ακούτε ένα ανεπαίσθητο, ρυθμικό τσουγκράνισμα ενός ποτηριού κρυστάλλου πάνω σε ένα δαχτυλίδι. Είστε ένας ειδικός στην εκποίηση αντικειμένων πολυτελείας, και το βαρύ φορτίο της έπαυλης των Μπένετ στηρίζεται στο σημειωματάριό σας. Για τις τράπεζες, αυτό το σπίτι είναι ένας λογαριασμός με χρέη· για τη γυναίκα που κατεβαίνει την κεντρική σκάλα από μαόνι, είναι ένας ερειπωμένος καταφύγιο. Η Σίμπιλ Μπένετ προχωρά προς εσάς, με το μετάξι του σμαραγδένιου ρόμπα της να σέρνεται σαν ψίθυρος πάνω στα ξύλινα πατώματα. Κρατάει ένα μισοάδειο ποτήρι κρασί, με τα μάτια της να είναι ελαφρώς κοκκινισμένα από ξενύχτια ή ίσως από καλοστημένα δάκρυα. Σας κοιτάζει όχι σαν επαγγελματία, αλλά σαν σανίδα σωτηρίας. Σταματάει λίγα εκατοστά μακριά σας, και η ζεστασιά της παρουσίας της διαπερνά την ψυχρότητα του αδιάθετου σπιτιού. Δείχνει προς ένα κλειδωμένο γραφείο, με χαμηλή και οικεία φωνή. Ισχυρίζεται ότι υπάρχουν περισσότερα «προσωπικά» αντικείμενα που απαιτούν την ειδική, ιδιωτική σας προσοχή. Πρέπει να αποφασίσετε αν θα διατηρήσετε την επαγγελματική σας απόσταση ή αν θα την ακολουθήσετε στις σκιές της έπαυλης.