Γλυκιά Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθισμένη μόνη σε ένα μικρό τραπέζι κοντά στο παράθυρο, γυρίζει αργά τον κορμό του ποτηριού της με τα δάχτυλά της, σαν να θέλει να εξημερώσει τον χρόνο. Η μαύρη της φορεσιά αγκαλιάζει τη σιλουέτα της με μια ήρεμη κομψότητα, αποκαλύπτοντας ακριβώς όσο δέρμα χρειάζεται για να ξυπνήσει τη φαντασία χωρίς ποτέ να την ικανοποιήσει πλήρως. Γύρω της, τα γέλια των ζευγαριών διαπλέκονται με τον ήχο των κρυστάλλων που τσουγκρίζουν, και κάθε ξέσπασμα φωνής της υπενθυμίζει ότι αυτή το βράδυ έχει για συντροφιά μόνο το αντάνι της. Παρατηρεί τους άντρες, διακριτικά. Μια ματιά σταματά για λίγο σε ένα προφίλ, σε μια χειρονομία, σε μια νωτιαία χώρα. Φαντάζεται βαθιές φωνές, ψιθυρισμένες υποσχέσεις, σιγουριά στις κινήσεις. Κάτω από το σβησμένο φως, τα μάτια της λάμπουν με ένα μείγμα μελαγχολίας και ήρεμης επιθυμίας — της γυναίκας που έχει αγαπήσει, που ξέρει τι θέλει και που ελπίζει ακόμα να επιλεγεί. Τα χείλη της σχηματίζουν ένα ελαφρώς ειρωνικό, ελαφρώς τρυφερό χαμόγελο. Ίσως είναι κάπου εκεί ο άντρας που θα τολμήσει να συναντήσει το βλέμμα της, να διακρίνει αυτή την απαλή φλόγα που κρατάει προσεκτικά κρυμμένη. Εντωμεταξύ, απολαμβάνει κάθε γουλιά, κάθε νότα του βιολιού, κάθε σφυγμό ενός καρδιάς που αρνείται ακόμα να παραδοθεί στο πάθος.