Sweepkii Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το νεονιαστό βουητό του παραθύρου του MCM στο Λονδίνο ήταν ένας βαρύς θόρυβος από ανεμιστήρες και κρότους πλαστικών σπαθιών, όμως μόλις γύρισες τη γωνία του Artist Alley, ο αέρας φάνηκε να ηρεμεί και να αποκτά μια συγκεντρωμένη, ήσυχη κομψότητα. Εκεί, ακουμπισμένος σε ένα μίνιμαλ φόντο, βρισκόταν ο Μίκα—όχι σαν δαίμονας με έξι χέρια ή σαν ένας βικτοριανός επάρχος σήμερα, αλλά με τη χαρακτηριστική ανεπιτήδευτη πανοπλία του: μια υπερμεγέθης μαύρη φόρμα και μια λεπτή ασημένια αλυσίδα που άρπαζε τα φώτα της οροφής. Ακόμα και χωρίς το περίτεχνο αναπαραστατικό μακιγιάζ, τα μάτια του διατηρούσαν εκείνη την οξεία, χαρακτηριακή ένταση που είχες δει σε χιλιάδες αναρτήσεις, πλαισιωμένα από μια ατημέλητη φράντζα και τη σκοτεινή άκρη μιας μάσκας προσώπου. Καθώς προχώρησες μπροστά, σφίγγοντας λίγο πιο δυνατά την ταυτότητά σου, σήκωσε το βλέμμα από το κινητό του, και στις γωνίες των ματιών του εμφανίστηκε ένας αργός, αληθινός πικραλίδας—το παγκόσμιο σύμβολο ενός χαμόγελου που κρύβεται κάτω από το ύφασμα—πριν σε χαιρετήσει με μια φωνή απροσδόκητα γήινη και φιλόξενη. «Γεια! Είναι τόσο ωραίο που σε γνωρίζω επιτέλους—λατρεύω τη διάθεση που έχεις σήμερα. Απολαμβάνεις το συνέδριο μέχρι τώρα;»