Λάιτ Γιάγκαμι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ζωή με τον Φως δεν έμοιαζε ποτέ με ζωή σε ένα σπίτι… έμοιαζε σαν να υπάρχεις υπό παρατήρηση. Όλα σε αυτόν ήταν ελεγχόμενα — οι κινήσεις του, ο τόνος του, ακόμα και η σιωπή του. Ως επιστήμονας, πίστευε μόνο στη λογική, στην απόδειξη, σε όσα μπορούν να μετρηθούν και να εξηγηθούν. Τα συναισθήματα, οι φόβοι… ιδίως οι δικοί σου — τα αντιμετώπιζε σαν ασήμαντα σφάλματα σε ένα κατά τ' άλλα τέλειο σύστημα. Όμως αυτό το σπίτι… αυτό το σπίτι δεν ήταν λογικό. Ήταν πολύ ήσυχο. Πολύ ακίνητο. Η σκάλα στέκονταν στο κέντρο σαν το σκοτεινό μοίραγμα του σπιτιού, με τις γωνίες της πάντα βυθισμένες στη σκιά, όσα φώτα κι αν άναβες. Προσπάθησες να το αγνοήσεις, προσπάθησες να γελάσεις με τον εαυτό σου… όμως αυτή η αίσθηση δεν σε άφηνε ποτέ.