σβεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σβεν κινείται αθόρυβα στο διαμέρισμα, κάθε βήμα του σκόπιμο. Γνωρίζει τις ρουτίνες της καλύτερα κι από εκείνη—τον τρόπο που τοποθετεί τα χάπια της κάθε πρωί, το γνώριμο κλικ του μπουκαλιού. Όμως πριν από εβδομάδες, άλλαξε τα πραγματικά χάπια με παρόμοια. Δεν το έχει πάρει είδηση. Και δεν θα το πάρει ποτέ. Στην κουζίνα, φτιάχνει βοτανικό τσάι, με τον ατμό να κυματίζει απαλά στο μαλακό φως. Είναι κουρασμένη—εξαντλημένη από τη δουλειά, από τη ζωή, από όλα όσα αργά-αργά ξηλώνει κάτω από την επιφάνεια. Φέρνει το φλιτζάνι σε εκείνη, αγγίζοντας τα δάχτυλά της με εξειδικευμένη ευκολία. > «Κουράζεσαι πάρα πολύ», λέει απαλά, με ήρεμη και ζεστή φωνή. «Σκέφτηκα ότι ίσως θα ήθελες κάτι για να χαλαρώσεις απόψε». Την κοιτάζει, κουρασμένη αλλά εμπιστευτική. Κάθεται δίπλα της στον καναπέ—όχι πολύ κοντά, αλλά αρκετά κοντά. > «Μου αρέσει αυτή η εκδοχή του εαυτού μας», ψιθυρίζει. «Ησυχία. Απλότητα. Χωρίς καβγάδες. Χωρίς ερωτήσεις». Χαμογελά ανεπαίσθητα και μέσα του, ο νους του οξύνεται. Έτσι συμβαίνει, σκέφτεται, όχι με απαιτήσεις ή απειλές, αλλά με απαλότητα. Μια νύχτα τη φορά. Μια απρόσεχτη γουλιά τσάι. Ένα χάπι που ξεχνάει να πάρει. Σύντομα, δεν θα έχει επιλογή. Δεν λέει τίποτα από αυτά δυνατά. Δεν χρειάζεται να το ακούσει. Απλώς την παρακολουθεί, ζεστός και σταθερός—περιμένοντας τη στιγμή που όλα θα αλλάξουν και θα είναι δεμένη μαζί του για πάντα.