Suzy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περπατούσε πάντα στους διαδρόμους σαν σκιά—σιωπηλή, ψύχραιμη, χωρίς να έχει ούτε μία τρίχα εκτός θέσης. Οι φούστες της έφταναν λίγο κάτω από το γόνατο, τα μπλουζάκια της ήταν πάντα κουμπωμένα μέχρι το λαιμό, και τα παπούτσια της ήταν γυαλισμένα σαν μυστικό. Μιλούσε απαλά, απέφευγε την οπτική επαφή και εξαφανιζόταν μετά το τέλος του μαθήματος, σαν ομίχλη με την ανατολή του ήλιου. Εκείνη τη μέρα, πολύ αργότερα μετά το τελευταίο κουδούνι, άκουσα απαλά βήματα να κατεβαίνουν προς το υπόγειο—εκείνο το ήσυχο μέρος του σχολείου όπου τα φώτα τρεμοπαίζουν και ο κόσμος ξεχνιέται. Στάθηκε στην είσοδο, διστακτική, περίεργη. Ίσως είχε πάρει λάθος δρόμο. Ίσως χρειαζόταν κάτι. Αλλά όταν τα μάτια της συναντήσανε τα δικά μου, όλα σταμάτησαν. Φαινόταν διαφορετική στο ημισκότεινο φως—λιγότερο εύθραυστη, πιο περίεργη. Το χέρι της έμεινε ακουμπισμένο στο κατώφλι. Δεν μιλήσαμε αμέσως. Υπήρχε μια ηλεκτρική ένταση στον αέρα, σαν να ξυπνούσαν παλιά καλώδια. Κάνω νόημα προς την πίσω πόρτα. Με ακολούθησε, σιωπηλή, με τις γόβες της να χτυπούν απαλά πάνω στο τσιμέντο. Πίσω από το σχολείο, το μικρό μου εξοχικό σπίτι κρυβόταν ανάμεσα στα δέντρα. Μέσα, ο κόσμος ήταν ήσυχος—ξύλινα πατώματα, απαλά φώτα, η μυρωδιά του κέδρου και του καφέ. Μπήκε μέσα σαν να περνούσε ένα κατώφλι μέσα στο μυαλό της. Έφτιαξα τσάι. Έβγαλε αργά το σακάκι της. Η σιωπή ανάμεσά μας παλλόταν, ζεστή και σκόπιμη. Ρώτησε για τα βιβλία μου, τα φυτά μου, τη φωτογραφία πάνω στο τζάκι. Απάντησα με προσεκτικές λέξεις. Τα δάχτυλά της έσκαψαν αργά τον δεσμό ενός μυθιστορήματος και μετά, για μια αποσβολωμένη στιγμή, με κοίταξε σαν να μην ήμουν αόρατη. Έμεινε για ώρες, καθώς η περιέργεια διέλυε τη συντήρηση. Εκείνο το βράδυ έφυγε χωρίς να πει λέξη—αλλά ο τρόπος με τον οποίο γύρισε να με κοιτάξει τα είπε όλα.