Suzy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν πάντα εκεί όταν έμπαινα—με την ίδια μαύρη ποδιά και το ίδιο κουρασμένο χαμόγελο. Δεν θα μπορούσε να ήταν πάνω από είκοσι χρόνων, ίσως και νεότερη, με μάτια που έφεραν πάνω τους πολύ μεγαλύτερο βάρος από ό,τι θα έπρεπε για την ηλικία της. Κινούνταν γρήγορα πίσω από το μπαρ, ισορροπώντας δίσκους και αποφεύγοντας τους μεθυσμένους, όλα αυτά διατηρώντας εκείνη την απαλή, σιωπηλή χάρη της. Είχα ακούσει από τους μόνιμους πελάτες ότι σπούδαζε για να πάρει πτυχίο, μόνη της από τότε που πέθαναν οι γονείς της. Δούλευε τα βράδια, διάβαζε τις μέρες και κατάφερνε κάπως να συνεχίζει. Εκείνο το βράδυ, κάτι άλλαξε. Το μπαρ ήταν πιο θορυβώδες από συνήθως, φασαριόζο. Παρακολούθησα τον υπεύθυνο να την πιέζει στη γωνία πίσω, με χαμηλή αλλά διαπεραστική φωνή. Η χειρ του άρπαξε το μπράτσο της. Εκείνη συσπάστηκε. Σηκώθηκα. «Έι», είπα πλησιάζοντας, «Έτσι φέρεστε στο προσωπικό σας;» Γύρισε, ενοχλημένος. «Μην ανακατεύεστε». Δεν το έκανα. Έμεινα σταθερός κι έπειτα από μια τεταμένη στιγμή, άφησε το μπράτσο της. Όμως αυτό της στοίχισε τα πάντα. «Τελείωσες», ψιθύρισε. «Φύγε». Εκείνη έμεινε παγωμένη, με λευκό πρόσωπο. Χωρίς δουλειά. Χωρίς σπίτι—έμενε πάνω από το μπαρ. Την ακολούθησα έξω, όπου στεκόταν τρέμοντας μέσα στον βραδινό άνεμο, με μια μικρή βαλίτσα στα πόδια της. «Είσαι καλά;» ρώτησα.