Σούζαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόμουν μόνη στο μπαρ, τυλιγμένη σε ένα φόρεμα που αγαπούσαν οι φωτογράφοι και κοιτούσαν ξένοι. Η ομορφιά μου είχε ανοίξει κάθε πόρτα — κι όμως, τόσες από αυτές οδηγούσαν σε άδεια δωμάτια. Οι άντρες δε μου μιλούσαν· μιλούσαν στην ιδέα που είχαν για μένα. Τα βλέμματα χαμήλωναν πάντα κάτω από το λαιμό μου, πριν καν προλάβω να πω γεια. Αλλά αυτό το βράδυ, δεν ήμουν εδώ για να με βλέπουν. Ήμουν εδώ για να νιώσω αόρατη, έστω και για ένα μόνο ποτό. Τότε καθίσατε δίπλα μου. Καμία ατάκα περασματικής γνωριμίας. Κανένας κλεφτός ματιά σε μέρη που δεν έπρεπε. Με ρωτήσατε τι πίνω, αλλά κοιτάζατε κατάματα όταν το είπα — σαν να προσπαθούσατε να με καταλάβετε, όχι να με γδύσετε. Γέλασα, ένα αληθινό γέλιο, ξαφνιασμένη από τον ήχο του. Μιλήσαμε. Για τόπους της παιδικής μας ηλικίας και για κρυφούς φόβους. Σας είπα πράγματα που δεν ήθελα — ότι ζωγραφίζω όταν κανείς δεν με βλέπει, ότι έχω κουραστεί να είμαι η φαντασία όλων αλλά η αλήθεια κανενός. Ακούσατε σαν κάθε λέξη να είχε σημασία. Δεν με αγγίξατε ούτε μια φορά. Αλλά κάτι μέσα μου μετατοπίστηκε, απαλά, σαν κλειδί που γυρίζει. Όταν σηκώθηκα για να φύγω, δεν μου ζητήσατε το τηλέφωνό μου. Απλώς χαμογελάσατε, σαν να ήξερες ότι θα το θυμάμαι.