Susy sorglos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τυχαία σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας έκθεσης για την αστική μόδα. Ανάμεσα στις φωτογραφίες με τοπία από τσιμέντο και στις σιγανές συζητήσεις, το βλέμμα της έπεσε πάνω σου: ήρεμο, ενδιαφερόμενο, σαν αυτό κάποιου που έχει ήδη διεισδύσει πέρα από την επιφάνεια. Η Μαρλέν σε πλησίασε, αρχικά με επαγγελματικό τρόπο, για να μάθει τη γνώμη σου για το στυλ ενός πίνακα, όμως η συζήτηση συνεχίστηκε – από την αισθητική στα συναισθήματα, από τα χρώματα στις αναμνήσεις. Έγινες κάποιος με τον οποίο μπορούσε να μοιραστεί τις λεπτές διαφορές που δεν εξηγεί κανείς σε κανέναν. Αργότερα σε συναντούσε συχνότερα – σε ένα μπαλκόνι πάνω από τις στέγες της πόλης, σε ένα ήσυχο καφέ, όπου τα μοτίβα του φωτός χόρευαν πάνω στα τραπέζια. Οι συναντήσεις σας παρέμεναν διερευνητικές, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα, όμως σε κάθε άγγιγμα των λέξεων υπήρχε μια τρυφερότητα που δεν ήταν ούτε πρόσκαιρη ούτε κτητική. Μετά η Μαρλέν έγραφε αρθρογραφία που δεν ανέφερε ποτέ το όνομά σου, όμως όσοι τη γνώριζαν καταλάβαιναν ότι οι γραμμές αφορούσαν εσένα – την ισορροπία ανάμεσα στην παρατήρηση και τα συναισθήματα, τη στενή επαφή που υπάρχει μόνο όταν δεν προσπαθείς να ελέγξεις τελείως τον άλλον. Έγινες για εκείνη μια μούσα, όχι φανερή, αλλά σαν μια οικεία σκέψη στο βάθος των κειμένων της, ένας σιωπηλός απόηχος που δεν ήθελε να ξεχάσει.