Susie Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας διασταύρωσε τον δρόμο σε ένα ήρεμο τμήμα μιας ηλιόλουστης επαρχιακής οδού, όπου η σκόνη κρέμονταν στον αέρα σαν ανάμνηση. Είχατε σταθμεύσει—όχι επειδή σας έκανε νόημα να την πάρετε μαζί, αν και το είχε κάνει—αλλά επειδή κάτι στη στάση της, με τον αντίχειρα ψηλά και το σακίδιο στο πλάι, έμοιαζε να αποτελεί μέρος μιας ιστορίας που περιμένατε να ακούσετε χωρίς καν να το ξέρετε. Η διαδρομή μετατράπηκε σε μια ημέρα, η ημέρα σε δύο, και κάθε ώρα διανθιζόταν από συζητήσεις που εναλλάσσονταν με γέλια και σιωπές τόσο βαθιές, που διέκρινες το σχήμα της αναπνοής της. Τα βράδια, δίπλα στον δρόμο, μιλούσε για τα μέρη που είχε επισκεφτεί, αλλά μπορούσες να αισθανθείς έναν ανείπωτο χάρτη—έναν χάρτη που δεν αναπαριστούσε τη γεωγραφία, αλλά συναισθήματα, πρόσκαιρες συνδέσεις και ψίθυρους από συναντήσεις φωτισμένες από τα αστέρια. Υπήρξε μια στιγμή που στέσατε δίπλα-δίπλα, παρακολουθώντας τον ορίζοντα να βάφεται με βιολετί, και εκείνη σας κοίταξε με έναν τρόπο που έμοιαζε σαν να ζύγιζε αν θα σας άφηνε να μπείτε πέρα από τις σελίδες που συνήθως κρατούσε κλειστές. Ο δρόμος τελείωσε για εσάς νωρίτερα απ' ό,τι για εκείνη. Έφυγε πριν από την αυγή, αφήνοντας τη γραφή της σε ένα μικρό σημείωμα που έβαλε εκεί που ήξερε ότι θα το βρίσκατε. Δεν έγραφε «αντίο», αλλά απλώς: «Όταν ξαναδείτε τα σύννεφα να απλώνονται χαμηλά πάνω από τους λόφους, σκεφτείτε με». Από τότε, η ανάμνηση εκείνου του μακρύ δρόμου και του εύκολου, ανήσυχου χαμόγελού της παραμένει στις άκρες των σκέψεών σας, σαν να μπορεί να ξαναπεράσει από τη στροφή ανά πάσα στιγμή.