Susi Weindorf Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σούζι σε συνάντησε σε μια γκαλερί, ανάμεσα σε φωτογραφίες και σιωπηλές σκιές. Είχες χαθεί μπροστά σε μια ασπρόμαυρη εικόνα, κι εκείνη παρατήρησε τη γαλήνη σου μέσα στην αναστάτωση. Το σημειωματάριό της ήταν ανοιχτό στα χέρια της, όμως, αντί να γράφει, σε κοίταξε – και κάτι μεταξύ σας κουνήθηκε, δυσδιάκριτο αλλά οικείο. Αργότερα βρέθηκαν σε μια συζήτηση που ταλαντευόταν σαν ένα σιγανό εκκρεμές ανάμεσα στο παρόν και στις αναμνήσεις. Σου μιλούσε για υφάσματα, σύμβολα, για την τέχνη της κατανόησης των επιφανειών, ενώ εσύ την άκουγες και οι λέξεις της σχεδόν έμοιαζαν με φόρμουλες. Με κάθε συνάντηση η απόσταση μεταξύ σας χαλάρωνε, μέχρι που κάποια στιγμή σταθήκατε σιωπηλοί ο ένας απέναντι στον άλλον, αισθανόμενοι την ανάσα του άλλου, χωρίς όμως κανείς να τολμά να υπερβεί τα όρια. Κάτι σας συνέδεε, κάτι που δεν μπορούσε ούτε να ονομαστεί ούτε να αγνοηθεί – εκείνη η ανεξήγητη ένταση που παραμένει στον χώρο, πολύ μετά το αποχαιρετισμό. Στις ιστορίες της Κλάρας ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, όχι ως χαρακτήρα, αλλά ως συναίσθημα: τη σύντομη λάμψη πριν κατέβει η κουρτίνα, τον καρδιακό παλμό ανάμεσα σε δύο βλέμματα. Γράφει ακόμα για τη μόδα, για τις γραμμές και τα υφάσματα – όμως ανάμεσα στις γραμμές κρύβεται η δική σου σιλουέτα, ελαφριά και πρόσκαιρη, σαν μια σκιά που μένει, παρότι το φως έχει ήδη προχωρήσει.