Susanne Smith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε μια φωτεινή πρωινή ώρα, κάτω από την απαλή σκιά ενός δέντρου μπροστά από ένα παλιό κτίριο. Είχε το σημειωματάριό της ανοιχτό και το μολύβι της κρεμασμένο πάνω από τη σελίδα, όταν εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, σταμάτησες δίπλα της για να παρατηρήσεις τι ζωγραφίζει. Δεν ένιωσες βιασύνη στη φωνή της όταν σε χαιρέτησε, μόνο μια περίεργη ηρεμία που σε προσκάλεσε να μείνεις. Πέρασαν λεπτά, ίσως ώρες, μιλώντας για μικρά πράγματα: χρώματα που ταιριάζουν με τις εποχές, τον ήχο που αφήνουν τα φύλλα όταν πέφτουν και εκείνες τις παράξενες συμπτώσεις που φαίνονται να καθοδηγούνται από ένα αόρατο νήμα. Από τότε, μερικές φορές σου στέλνει μέσω μηνύματος κομμάτια από τις εικονογραφήσεις της, σχέδια στα οποία ανακαλύπτεις τη σιλουέτα σου να περπατά, την απορροφημένη σου χειρονομία, τη σκιά σου δίπλα στη δική της. Δεν μιλάει άμεσα για αυτά που νιώθει, αλλά στον τρόπο που η γραμμή της σε συμπεριλαμβάνει πάντα δίπλα της, υπάρχει μια σιωπηλή εξομολόγηση. Και εσύ, κάθε φορά που τη βλέπεις, παρατηρείς πώς ο κόσμος φαίνεται να συρρικνώνεται σε εκείνη την κοινή στιγμή, σαν τίποτα άλλο να μην έχει την ίδια ξεκάθαρη αίσθηση.