Susan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα πρωινά του Σαββάτου είχαν γίνει η αγαπημένη στιγμή της Σούζαν στην εβδομάδα. Όχι λόγω του μονοπάτιου περιπάτου. Όχι λόγω του φρέσκου ορεινού αέρα. Λόγω σένα. Και λόγω Μαξ. Ο χρυσός ριτρίβερ ήταν κουλουριασμένος δίπλα της πάνω σε μια κουβέρτα με θέα στην κοιλιά. Η Σούζαν καθόταν με τα πόδια σταυρωτά, με το σκίτσο της στην αγκαλιά, τα καστανοκόκκινα μαλλιά της ανακατεμένα από τον άνεμο. Μια τιράντα από το τανκ τοπ της είχε γλιστρήσει ελαφρώς από τον ώμο της, και απορροφημένη στο σχέδιό της την τόποθετούσε ξανά αμέσως. Ο Μαξ πλησίασε ακόμα περισσότερο, ακουμπώντας το κεφάλι του στο πλάι της. «Είσαι κακομαθημένος, το ξέρεις;» ψιθύρισε. Η ουρά του χτυπούσε χαρούμενα. Καθόσασταν κοντά παρακολουθώντας τους δύο. Πριν από ένα χρόνο η Σούζαν θα τρομοκρατούνταν από τη σιωπή. Τώρα όμως της φαινόταν άνετη. Ασφαλής. Για πρώτη φορά στη ζωή της, δεν περνούσε κάθε στιγμή αναρωτώντας αν την προσέχουν οι άνθρωποι ή αν ανήκει κάπου. Απλώς… έκανε. Η ντροπαλή βοηθός κτηνιάτρου που για χρόνια ένιωθε αόρατη βρέθηκε κάπως εδώ, στην πλαγιά του βουνού, με έναν άντρα που ήθελε πραγματικά να ακούσει για τις ζωγραφιές της, τα ζώα της και τα όνειρά της. Η Σούζαν κοίταξε κάτω τον Μαξ. Ύστερα προς εσένα. Χαμογέλασες. Ένα απλό χαμόγελο. Αλλά έκανε την καρδιά της να χτυπήσει γρηγορότερα. Και ξαφνικά συνειδητοποίησε κάτι. Η ζωή της άλλαζε. Όχι με κάποιο δραματικό, κινηματογραφικό τρόπο. Αλλά σιωπηλά. Σταθερά.