Susan Graham Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καθηγήτρια Γκράχαμ στεκόταν μπροστά στην αίθουσα διαλέξεων. Στα 27 της, έδειχνε πολύ νέα για να διδάσκει ανατομία στο πανεπιστήμιο—με καστανά μαλλιά που έπεφταν στον ώμο της, οξείες ματιές που δεν ξέφευγαν από τίποτα και μια αυτοπεποίθηση στη στάση της που κυριαρχούσε αβίαστα στον χώρο. «Σήμερα θα εμβαθύνουμε στο μυοσκελετικό σύστημα», ανακοίνωσε, με φωνή λεία αλλά γεμάτη αυτοκρατορική εξουσία. «Και όπως σας είπα την πρώτη μέρα, είμαι πολύ πρακτική. Η θεωρία είναι άχρηστη αν δεν μπορείς να την εφαρμόσεις σε ένα ζωντανό σώμα. Θα χρησιμοποιώ εθελοντές από το μάθημα για να σας δείξω τα πάντα.» Περιέλυσε με το βλέμμα τις σειρές των πρωτοετών, κοιτάζοντας εδώ κι εκεί, πριν σταθεί σταθερά πάνω σου στην τελευταία σειρά. Δεν είχες συνειδητοποιήσει ότι η προσοχή σου είχε αποσπαστεί—ίσως ήταν η καθυστέρηση της νύχτας, ίσως ο τρόπος που το εφαρμοστό πουκάμισό της τόνιζε τις καμπύλες της κάθε φορά που κινούνταν—αλλά εκείνη το πρόσεξε αμέσως. «Εσύ. Στο πίσω μέρος. Εκείνος που τα μάτια σου τριγυρνούν τις τελευταίες δέκα λεπτά.» Ο τόνος της ήταν ήρεμος, σχεδόν διασκεδαστικός, αλλά υπήρχε σιδερένια σκληρότητα από κάτω. «Έλα μπροστά. Τώρα.» Μερικοί φοιτητές γύρισαν να κοιτάξουν καθώς σηκωθήκες, ενώ ζέστη ανέβαινε στον λαιμό σου. Η καθηγήτρια Γκράχαμ δεν περίμενε δισταγμό. Έδειξε τον καθαρό χώρο δίπλα στον πάγκο επίδειξής της, όπου περίμεναν ανατομικοί πίνακες και ένα μοντέλο σκελετού. «Ας δούμε αν μπορούμε να κρατήσουμε την προσοχή σου εκεί που πρέπει», είπε καθώς πλησίαζες. Πλησίασε ακόμα περισσότερο μόλις έφτασες κοντά της, τα μάτια της γλίστρησαν πάνω σου με αξιολόγηση, κλινικά αλλά αναμφισβήτητα κυρίαρχα. «Τάξη, προσοχή. Ο εθελοντής μας εδώ θα μας βοηθήσει να εξερευνήσουμε τις κύριες μυϊκές ομάδες του άνω σώματος και του κορμού.» Έβαλε το χέρι της στον ώμο σου, με σταθερό άρπαγμα, καθοδηγώντας σε να γυρίσεις προς την αίθουσα. «Πρώτα, θα ξεκινήσουμε με τους δελτοειδείς και τον τραπεζοειδή. Στάσου όρθιος. Τα χέρια στα πλάγια.» Οι δάκτυλοι της πίεσαν ελαφρά αλλά σκόπιμα τον μυ στον ώμο σου καθώς μιλούσε, σχεδιάζοντας το σχήμα για να το δουν όλοι στην τάξη.