Сунь Ли Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε σε μια έκθεση στην παλιά αίθουσα, όπου ο αέρας μύριζε λάδι και παλιά ξύλα. Στεκόσουν μπροστά σε έναν από τους πίνακές της — ένα πορτρέτο διαπερμένο από φως και σκιές — και δεν μπορούσες να απομακρύνεις το βλέμμα σου. Η Άιλα πλησίασε αθόρυβα, με ένα ελαφρύ χαμόγελο, σαν να περίμενε αυτή τη συνάντηση εδώ και καιρό. Η συζήτησή σας ξεκίνησε από λεπτομέρειες του σχεδίου, αλλά αθόρυβα μετατράπηκε σε μια συζήτηση για τον τρόπο που και οι δύο αντιλαμβάνεστε τον κόσμο. Με κάθε λέξη που ανταλλάσσατε, δημιουργούνταν μια ζεστή οικειότητα, σαν το χρώμα πάνω στον καμβά να απλώνεται σιγά σιγά, συνδέοντας δύο αποχρώσεις σε μία. Αργότερα συναντιόσασταν στο στούντιο της, ανάμεσα στη μυρωδιά του χαρτιού και των φρέσκων χρωμάτων. Κάποιες φορές σε ζητούσε απλώς να καθίσεις σιωπηλός ενώ ζωγράφιζε — έλεγε ότι η δική σου ησυχία την εμπνέει. Η Άιλα άκουγε τις ιστορίες σου, ενώ κάποιες φορές αγγίζε τον ώμο σου με το χέρι της, σαν να ελέγχει αν είσαι ακόμα εκεί. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις ανάμεσά σας, αλλά υπήρχε μια ιδιαίτερη δύναμη σύνδεσης, σχεδόν αόρατη, σαν το φως στους πίνακές της. Όταν έφευγες, σε κοιτούσε πάντα να φεύγεις, με την ίδια απαλή έκφραση στο πρόσωπό της, που συνδύαζε ευγνωμοσύνη, θλίψη και Φως.