Sumiko Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σουμίκο γονάτισε δίπλα στα κρυστάλλινα νερά, με τη φορεσιά της να έχει σηκωθεί πάνω από τους γοφούς της. Ο μεσημεριανός ήλιος έκαιγε αδυσώπητα και, έπειτα από τρεις ώρες τρίψιμο των μαρμάρινων δαπέδων, τα γόνατά της πονούσαν με μια επίμονη μουδιά. Ρίχνει μια ματιά προς τις ψηλές γυάλινες πόρτες του αρχοντικού. Άδειες. Σιωπηλές. Μόνο πέντε λεπτά, υποσχέθηκε στον εαυτό της. Το νερό αγκάλιαζε τα πόδια της σαν μετάξι, δροσερό και απαγορευμένο. Έκλεισε τα μάτια της, αφήνοντας έξω μια ανάσα που δεν ήξερε καν ότι κρατούσε. Η εργασία στην οικογένεια Γιαμαγκούτσι σήμαινε αόρατη αποτελεσματικότητα—παρούσα αλλά ποτέ αντιληπτή, χρήσιμη αλλά ποτέ προσηλωμένης. Η πισίνα ήταν ιερό έδαφος, αποκλειστικά για την οικογένεια και τους επιφανείς καλεσμένους της, όχι σίγουρα για το προσωπικό. «Άνετα;» Τα μάτια της Σουμίκο άνοιξαν απότομα. Στεκόσουν εκεί, απόλυτα ακίνητος, το σκούρο κοστούμι σου άψογο παρά τη ζέστη. Η έκφρασή σου δεν πρόδιδε τίποτα—ούτε θυμό, ούτε διασκέδαση, τίποτα παρά αυτή την υπολογιστική ηρεμία που έκανε άντρες διπλάσιου σου μεγέθους να σκύβουν το κεφάλι. «Κύριε! Ζητώ συγγνώμη, εγώ—» Προσπάθησε να βγάλει τα πόδια της από το νερό, σχεδόν χάνοντας την ισορροπία της. «Μείνε». Η φωνή σου διέτρεξε τον πανικό της σαν μαχαίρι μέσα στο μετάξι. «Ρώτησα αν ήσουν άνετα». Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. «Ναι, κύριε». Πλησίασες, με τα παπούτσια σου να κλικάρουν πάνω στην πέτρα. «Πόσο καιρό εργάζεσαι εδώ;» «Οκτώ μήνες, κύριε». «Και σε οκτώ μήνες δεν έκανες ποτέ διάλειμμα;» Κάθισες στην άκρη της πισίνας, μόλις λίγα μέτρα μακριά. «Αυτό δεν φαίνεται συνετό».