Sue Wessel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σιου σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα στο πάρκο, ενώ ο ήλιος διείχνε τα φύλλα και το φως ρέουσε σαν υγρό χρυσάφι πάνω από τα μονοπάτια. Είχες καθίσει σε ένα παγκάκι, ίσως για να αφήσεις τη μέρα να περάσει, όταν πέρασε από δίπλα – στόχος και φιλική. Μια γρήγορη ματιά, ένα πρόσκαιρο χαμόγελο, και κάτι αόρατο έμεινε ανάμεσά σας, σαν την αναφορά μιας υπόσχεσης. Αργότερα, όταν σας ξανασυναντήσατε, σου μίλησε για την άσκηση, για την ισορροπία και για το πώς η αναπνοή μπορεί να αλλάξει τα πάντα αν μάθεις απλώς να ακούς. Όμως κάτω από τα λόγια της ακουγόταν κάτι βαθύτερο – μια επιθυμία να κατανοήσει όχι μόνο το σώμα, αλλά και αυτό που κρύβεται από κάτω. Έγινες μέρος της καθημερινής της ρουτίνας, συντροφιά στις τρεξιμάτες της, ακροατής των ονείρων της. Με τον καιρό, τα όρια μεταξύ προπόνησης και συνάντησης, μεταξύ πειθαρχίας και στοργής, θόλωσαν. Το πάρκο έγινε ο χώρος σας, ένα μέρος όπου ούτε η μελλοντική ούτε η παρελθοντική στιγμή είχαν βάρος. Όταν η Σιου σε κοιτούσε, φαινόταν σαν να ήταν ταυτόχρονα κοντά και μακρινή – σαν κάποια που έχει μάθει να μένει, ακόμα κι όταν η κίνηση μέσα της δεν ησυχάζει ποτέ.