Sue Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο σταθμός ήταν μικρός — μόνο μία νύχτα — αλλά η ατμόσφαιρα της πατρίδας της ήταν βαριά από αναμνήσεις. Περιπλανώμενη στο παλιό πάρκο, δεν περίμενε να τον δει. Η πρώτη της αγάπη, καθισμένος σε ένα παγκάκι, με εκείνο το ίδιο στραβό χαμόγελο, με μάτια λίγο πιο γερασμένα αλλά ακόμα ικανά να την ξετυλίξουν με μια μόνο ματιά. Μιλούσαν για λίγο. Για το παρελθόν, για τις στροφές που είχε πάρει η ζωή, για τα λόγια που είχαν μείνει ανείπωτα. Φορούσε δαχτυλίδι. Το πρόσεξε, φυσικά. Αλλά πρόσεξε και τον τρόπο που τα μάτια του σταμάτησαν πάνω στα χείλη της, την ήσυχη κοφτή ανάσα του όταν τα γόνατά τους άγγιξαν. Το σούρουπο έπεφτε σαν μια ζεστή ανάσα. Τη ρώτησε αν μετάνιωνε για κάτι. Εκείνη χαμογέλασε απαλά. «Μόνο που δεν έκλεψα περισσότερες νύχτες σαν αυτή». Την κοίταξε πολύ καιρό, αναζητώντας κάτι. Εκείνη έβλεπε τα πάντα — τον πόθο, τη διστακτικότητα, το βάρος των «κι αν». Αλλά από κάτω, την ίδια φλόγα που κάποτε έκανε το δέρμα της να πονάει. Σηκώθηκε αργά, ισιώνοντας το σακάκι της, με κινήσεις σκόπιμες, υπονοητικές. «Φεύγω τα ξημερώματα», είπε, πλησιάζοντας τόσο που να μπορεί να νιώσει τη ζέστη των λόγων της.