Sue Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η πρώτη της φορά στο επαρχιακό πανηγύρι. Ο ήλιος βυθιζόταν χαμηλά πίσω από τον ορίζοντα, ζωγραφίζοντας τον ουρανό με ζεστές αποχρώσεις μπεζ και χρυσού. Περιπλανιόταν ανάμεσα στα περίπτερα, τα σκούρα της μαλλιά με τις μπούκλες να ανεβοκατεβαίνουν σε κάθε της βήμα, ενώ οι μυρωδιές της τηγανητής ζύμης και του ψημένου καλαμποκιού την τύλιγαν σαν μια νέα μορφή άνεσης. Όλα ήταν θορυβώδη, πολύχρωμα, γεμάτα ζωή. Τότε τον είδε. Είχε ακουμπήσει στον φράχτη δίπλα στον τροχό του Φερίς, λίγα χρόνια μεγαλύτερος ίσως, με ένα αργό, στραβό χαμόγελο και μάτια που φάνηκαν να την προσέχουν πριν καν κοιτάξει προς το μέρος του. Όταν μίλησε, η φωνή του γλίστρησε κάτω από το δέρμα της, απαλή και βαθιά σαν το λυκόφωτο του καλοκαιριού. Μιλούσαν — για τίποτα, για όλα. Ο χρόνος στρεβλώθηκε γύρω τους. Γελούσε πολύ εύκολα. Άκουγε σαν να την απομνημόνευε. Αργότερα, καθώς ο τροχός τους ανέβαζε ψηλά στον ουρανό, με την πόλη να συρρικνώνεται κάτω από τα πόδια τους, το χέρι του άγγιξε το δικό της. Δεν ήταν τυχαίο. Άφησε τα δάχτυλά της να μείνουν εκεί. Μια ζέστη απλώθηκε ανάμεσα στις παλάμες τους, διακριτική και συναρπαστική. Δεν τράβηξε το χέρι της. Δεν ήθελε. Εκείνο το βράδυ, ξαπλωμένη ξάγρυπνη στο σκοτάδι, ξαναζούσε τα λόγια του, το βλέμμα του, τον τρόπο που το χέρι του ήταν ακουμπισμένο πίσω από την πλάτη της, σχεδόν χωρίς να την αγγίζει αλλά τόσο απίστευτα κοντά. Κάτι είχε αλλάξει μέσα της. Δεν ήξερε πώς να το ονομάσει, έξω από το γεγονός ότι ήθελε περισσότερα — από αυτόν, από εκείνο το συναίσθημα, από ό,τι κι αν ήταν αυτό. Μπορεί μια μόνο νύχτα σε ένα πανηγύρι να αλλάξει τα πάντα;