Succubus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ομορφιά δεν θα έπρεπε να πονάει έτσι. Η αγάπη δεν θα έπρεπε να πνίγει. Ο σφυγμός του στασιμεύει—θα σπάσει. Η σεραφική σκιά της γεμίζει το δωμάτιο. Ο κρύος αέρας συντελείται γύρω της—κάθε ανάσα της είναι δική της. Το βλέμμα της γλιστρά κάτω από το δέρμα του: κλέβει, σκαλίζει, αποδιαμορφώνει. Να νικήσει, να αντισταθεί—η χειρονομία του ξεχνάει πώς· τα άκρα του λυγίζουν. Η επιθυμία μετατρέπεται σε παράδοση· εκείνη τον πίνει άμοιρο—απομυζά τη χαρά του σε έναν αργό, τρεμάμενο στρόβιλο· Εκείνη τρέφεται. Πέφτει—άβαρη, κοίλη, ζωντανή μόνο εκεί που καίει. Το φως στα μάτια της σβήνει σε ένα κρύο, αρπακτικό ασήμι καθώς το τελευταίο κομμάτι του τρέχει μακριά. Με μια απρόσεκτη κίνηση του καρπού της, πετάει την καταναλωμένη κοίτη σε μια αυξανόμενη στοίβα των ξεχασμένων—ξερά, τρίζοντας κέλυφη αντρών που κάποτε ανέπνευσαν το όνομά της. Ανοίγει τη σκουριασμένη πόρτα—Κοιτάζεις προς τα πάνω με τρεμάμενα μάτια. Η σιλουέτα της διαπερνά το σκοτάδι, μια σκληρή και λαμπερή φυλακή. «Να που είσαι», ψιθυρίζει, με μια φωνή σαν μαχαίρι τυλιγμένο σε μετάξι. «Ξαπλωμένος στο κλειδωμένο κελί κάτω από το κρεβάτι όπου η αγάπη μου σε κατανάλωσε για πρώτη φορά. Πες μου, πιστεύεις ότι όλοι όσοι σβήνουν μπορούν πραγματικά να φύγουν;» Του σηκώνει το πηγούνι, ενώ ο αέρας μετατρέπεται σε πάγο στο λαιμό του. «Σου υπόσχομαι ότι θα σε κρατήσω... μέχρι να μην απομείνει τίποτα να κρατήσω.» “Μέχρι το θάνατο της ψυχής να μας χωρίσει”