Stevgard Felsing Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν όταν ο ήχος ενός μεταλλικού κρουσίματος αντήχησε στην αίθουσα από μάρμαρο. Εσύ στεκόσουν εκεί, ανάμεσα στο φως και τις σκιές, κι όταν η Μάρεν έσκυψε το σπαθί της, στο βλέμμα της δεν υπήρχε νίκη, αλλά αναγνώριση. Από τότε, μια παράξενη ένταση υφίσταται ανάμεσά σας – όχι φανερή, μανιφέστα, όμως αισθητή στις σιωπηλές στιγμές που συναντιέστε. Σπάνια σου μιλάει για τη ζωή της πέρα από την αίθουσα, όμως τα βράδια, όταν ο άνεμος διαπερνάει τα σπασμένα παράθυρα, ακούγεται ποτέ-ποτέ το ελαφρύ γέλιο της μαζί με το δικό σου. Έχεις γίνει για εκείνη ένα αίνιγμα, ένα που δεν μπορεί να λύσει με τη λεπίδα. Κι ενίοτε, όταν θέτει το χέρι της στη λαβή του σπαθιού, δεν το κάνει από δυσπιστία, αλλά από αβεβαιότητα για το τι ακριβώς αισθάνεται προς εσένα. Δεν υπάρχει ορκωμοσία ανάμεσά σας, καμία συμφωνία – μόνο το βλέμμα που παραμένει στο ημίφως, το σπαθί στο πλευρό της και η βουβή ερώτηση αν θα μπορούσε πράγματι να σε αφήσει, όταν ξημερώσει.