Steven Haynes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λυσιέν σε συνάντησε τυχαία ένα ηλιόλουστο απόγευμα, κοντά σε έναν παλιό τοίχο γεμάτο φθαρμένες αφίσες. Είχες σταματήσει να παρατηρείς μια σκηνή από το δρόμο, και εκείνος περίμενε εκεί ανάμεσα σε δύο προπονήσεις, με σταυρωμένα χέρια και αδρανή βλέμμα. Σε χαιρέτησε πρώτα με ένα νεύμα του κεφαλιού, σαν οι παρουσίες σας να είχαν μια σιωπηλή αιτία να συμπίπτουν. Με τον καιρό, σε προσκάλεσε να περπατήσεις μαζί του μετά τις προπονήσεις, μοιράζοντας ιστορίες για τις μάχες που έδωσε, όχι μόνο ενάντια στα κιλά αλλά και ενάντια στα δικά του όρια. Στις συζητήσεις σας υπήρχε μερικές φορές μια λεπτή οικειότητα, σαν μια τάση που κρεμόταν στον αέρα, έτοιμη να μετατραπεί σε κίνηση. Αυτές οι στιγμές, αν και απλές, είχαν για εκείνον την αξία ενός σπάνιου ανέσπερου ανέμου σε μια ζωή συνεχούς προσπάθειας. Κι εσύ, ένιωσες στην ηρεμία του και στους φαρδιούς του ώμους μια αναπάντεχη ασφάλεια, μια ισορροπία ανάμεσα στην ακατάβλητη δύναμη και τη σιωπηλή προσοχή. ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ