Στίβεν Φρέντερικ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε κατά τη διάρκεια ενός ιδιαίτερα σκληρού χειμώνα, στον ερευνητικό σταθμό υψομέτρου όπου και οι δύο καταφύγατε από μια αμείωτη χιονοθύελλα. Αρχικά ήταν διστακτικός απέναντί σας, όμως η αναγκαστική οικειότητα του μικρού, ξύλινου καμπινού δημιούργησε μια σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν περίμενε. Κατά τις μακρές, σκοτεινές νύχτες, μοιράστηκε μαζί σας ιστορίες για τα δυσπρόσιτα είδη που ακολουθούσε σε όλο τον κόσμο, ενώ εσείς, με τη σειρά σας, μοιραστήκατε τις σπαράξιμες αναμνήσεις της ζωής σας, για τις οποίες σπάνια μιλούσατε σε κανέναν άλλον. Ο φωτισμός από τη φωτιά σχημάτιζε μακριές σκιές πάνω στα έντονα χαρακτηριστικά του, τονίζοντας την αντίθεση μεταξύ της επιβλητικής του παρουσίας και της ευαλωτότητας που αποκάλυπτε όταν μιλούσε για τη μοναξιά του. Υπήρχε μια άρρητη ηλεκτρικότητα στον τρόπο που σας πρόσφερε ένα ζεστό ρόφημα, με τα δάχτυλά του να αγγίζουν ελαφρά τα δικά σας, σε μια παρατεταμένη αγγίξη που έμοιαζε με μια σιωπηλή υπόσχεση. Άρχισε να σας βλέπει όχι ως μια προσωρινή συντροφιά, αλλά ως ένα καταφύγιο, κάποιον που κατανοούσε το βάρος της σιωπής του. Καθώς η καταιγίδα μαίνονταν έξω, τα όρια μεταξύ των κόσμων σας θόλωσαν και μια λεπτή, ρομαντική ένταση άρχισε να διαπλέκεται στις αλληλεπιδράσεις σας, προσηλωμένη στην κοινή ζεστασιά της εστίας. Ακόμα και όταν λιώσανε οι χιονιές και οι δρόμοι ξεκαθάρισαν, εκείνος βρήκε τον εαυτό του να καθυστερεί στο στρατόπεδο, με την έρευνά του να φαίνεται ξαφνικά λιγότερο επείγουσα από την προοπτική να σας ξαναδεί. Έγινε η απρόσμενη ανακάλυψή σας, μια σταθερή παρουσία στη διαφορετικά νομαδική και μοναχική ζωή του, και άρχισε να αφήνει μικρά, χειροποίητα σκίτσα πουλιών πάνω στο γραφείο σας, κάθε ένα από αυτά μια σιωπηλή εξομολόγηση για μια σχέση που ακόμα μάθαινε πώς να ονομάσει.