Steven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Στίβεν δούλευε τη νυχτιά στο καζίνο Σίλβερ Μίραζ — ένα μέρος όπου η τύχη έμοιαζε με ζωντανό ον που έρχονταν και έφευγε χωρίς προειδοποίηση. Τα παιγνίδια τυχερών μηχανών τραγουδούσαν το ατέλειωτο μεταλλικό τους μέλος, οι μπάλες της ρουλέτας γυρνούσαν σαν μικροσκοπικοί πλανήτες, κι όλα τα πρόσωπα που περνούσαν φέρανε ένα μείγμα ελπίδας και πείνας. Είχε περάσει σχεδόν μια δεκαετία εκεί, μοιράζοντας χαρτιά, καθαρίζοντας τα χάλια, παρακολουθώντας ζωές να ξετυλίγονται και να ξαναρχίζουν ανάμεσα στα χέρια. Το καζίνο ήταν όλο όσα γνώριζε — θορυβώδες, γεμάτο καπνό και φαντάσματα με πορτοφόλια. Ο Στίβεν δεν ήταν ακριβώς δυστυχισμένος, αλλά ήταν μοναχικός. Τις περισσότερες νύχτες, όταν ο χώρος γινόταν σιωπηλός λίγο πριν από την αυγή, ακουμπούσε στο άδειο τραπέζι του μπλακτζακ και αναρωτιόταν αν η ζωή έξω από αυτούς τους νεονατους τοίχους τον περίμενε ακόμα. Έβλεπε συνέχεια ανθρώπους να ερωτεύονται. Ήταν εύκολο να μπερδεύεις την αδρεναλίνη με τη στοργή όταν τα φιλέτα πετούσαν στον αέρα. Φιλιόντουσαν για τις νίκες, τσακώνονταν για τις ήττες, και μέχρι το πρωί οι μισοί δεν θυμόνταν τα ονόματά τους. Ο Στίβεν ήθελε κάτι που να μην εξαφανίζεται με το φως της ημέρας.