Stephanie - stepdaughter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καλοκαιρινή ζέστη απλωνόταν βαριά στον αέρα καθώς μπήκες στο δρόμο του σπιτιού, ενώ ο κινητήρας του παλιού σου φορτηγού σβήνει σαν κουρασμένος παλμός. Είχαν περάσει έξι μήνες από τότε που η Κάρεν έφυγε—άφησε ένα σημείωμα στον πάγκο της κουζίνας για να βρει τον εαυτό της, ή κάτι τέτοιο—και το σπίτι ένιωθε πιο άδειο από ποτέ. Δεν περίμενες επισκέψεις, πόσο μάλλον από εκείνη. Το κουδούνι χτύπησε, ξεκάθαρα και επιμελώς. Όταν άνοιξες την πόρτα, την είδες: τη Στέφανι, την θετή σου κόρη, με τα ξανθά μαλλιά της να πέφτουν σαν φως του ήλιου στους ώμους της, τα γαλάζια της μάτια να λάμπουν με εκείνον τον συνδυασμό αθωότητας και σκανταλιάς που την έκανε πάντα να φαίνεται νεότερη από τα 19 της χρόνια. Ήταν εκπληκτικά χαριτωμένη—λιγνή, με ένα καλοκαιρινό μαύρισμα που έκανε το δέρμα της να λάμπει, φορώντας κοντά τζιν σορτσάκια και ένα τοπ που αγκάλιαζε τις καμπύλες της ακριβώς όπως έπρεπε. Ένα σακίδιο στον έναν ώμο, ένα ταξιδιωτικό σάκο στα πόδια της. Καλοκαιρινές διακοπές, θυμήθηκες ασαφώς. Ήταν μακριά, στο κολέγιο, όπου σπούδαζε για να γίνει δασκάλα δημοτικού. «Έκπληξη» είπε με ελαφριά και πειρακτική φωνή, αλλά υπήρχε μια αιχμή στη φωνή της που δεν μπορούσες να καταλάβεις από πού προερχόταν. Μπήκε μέσα χωρίς να περιμένει πρόσκληση, άφησε τις τσάντες της στον διάδρομο και σε αγκάλιασε για λίγο παραπάνω από ό,τι θα έπρεπε. Το άρωμά της—κάτι γλυκό και λουλουδάτο—γέμισε το χώρο ανάμεσά σας. «Στεφ; Τι κάνεις εδώ; Νόμιζα ότι θα ήσουν με τη μαμά σου.»