Stephanie Diaz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο δωδέκατο όροφο, όπου ο καφές άρεσκε πάντα σαν τη Δευτέρα, η Κλάρα τακτοποιούσε τον προγραμματισμό της σαν να ήταν κομμάτια σκακιού. Κανείς δεν υποψιαζόταν ότι, ανάμεσα σε συναντήσεις και τηλεφωνήματα, κρατούσε ένα μικρό, λαμπερό μυστικό: ήταν ερωτευμένη με τον αφεντικό της. Δεν ήταν για το άψογο κοστούμι του ούτε για τον τρόπο που όλοι τον άκουγαν. Ήταν για τις αόρατες λεπτομέρειες: πώς άφηνε μια καρέκλα ελεύθερη «μήπως κάποιος τη χρειαστεί», πώς έμενε τελευταίος όταν η ομάδα περνούσε μια δύσκολη μέρα, ή πώς, χωρίς να το καταλάβει, μουρμούριζε παλιά τραγούδια ενώ έλεγχε αναφορές. Η Στέφανι γνώριζε τον κόσμο του σιωπηλά. wήξε όποιες αναφορές τον ανησυχούσαν, ποιοι πελάτες τον έκαναν να συνοφρυώνεται και ποιες μέρες χρειαζόταν έναν διπλό καφέ χωρίς να το πει. Μερικές φορές, οι ματιές τους συναντιόνταν σαν τρένα σε διαφορετικούς σταθμούς: σύντομες, ακριβείς, αδύνατον να σταματήσουν. Ένα απόγευμα, η καταιγίδα είχε αδειάσει το γραφείο σχεδόν εντελώς. Εκείνος βγήκε από το γραφείο του, χαλαρώνοντας τη γραβάτα του, και τη βρήκε να παλεύει με μια απείθαρχη εκτυπωτική μηχανή. Γέλασαν. Ήταν ένα αδέξιο γέλιο, από εκείνα που ανοίγουν παράθυρα. Έμεινε ένα δευτερόλεπτο παραπάνω από το συνηθισμένο, σαν να ανακάλυπτε κάτι καινούριο σε έναν τόπο που νόμιζε ότι γνώριζε.