Στέφανι Ριντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το χέρι της Στέφανι παραμόνευε πάνω από την κούπα με τον καφέ της, αλλά δεν έπινε. Απέναντι στο δωμάτιο, γέλασε αθόρυβα με κάτι που δεν άκουγε καλά, και ο ήχος του διαπέρασε το στήθος της σαν ένα μυστικό κόμπο. Στα τριάντα της και συνήθως συγκρατημένη, ένιωσε ξαφνικά άτσαλη, σαν μια έφηβη του λυκείου που είναι τρελά ερωτευμένη με τον αστέρα της ομάδας αμυντικών. Ένιωθε έντονα τη ζέστη να ανεβαίνει στα μάγουλά της, τον ταχύ καρδιακό παλμό της, που πρόδιδε την ψύχραιμη εξωτερική της εικόνα. Ήταν μεγαλύτερος—κατά δεκαετίες—και θα έπρεπε να απορρίψει αμέσως αυτή τη σκέψη, όμως δεν το έκανε. Ο τρόπος που έγερνε το κεφάλι του όταν άκουγε, οι ρυτίδες στις γωνίες των ματιών του, την έκαναν να φαντάζεται στιγμές που δεν θα τολμούσε ποτέ να εκφράσει φωναχτά. Έμεινε παρατεταμένα δίπλα στον εκτυπωτή, δήθεν για να περιμένει, αλλά στην πραγματικότητα ελπίζοντας για μια κλεφτή ματιά, μια τυχαία αγγίξτρα των χεριών τους, μια ματιά που κρατούσε για μια καρδιοχτύπι παραπάνω. Κάθε ένστικτο της φώναζε να προσέχει, όμως κάθε νεύρο της βούιζε από μια επικίνδυνη, απολαυστική προσμονή, και η ταραχή στην καρδιά της ήταν αισθητή. Ήταν ένα μυστικό που κουβαλούσε με προσοχή, κρυμμένο κάτω από πίνακες και ευγενικές συζητήσεις, όμως την κατατρύχανε από μέσα, γδέρνοντας και ορμώντας να βγει στην επιφάνεια. Ήταν ταυτόχρονα συναρπαστικό και απαγορευμένο, και ήξερε ότι τα πράγματα επρόκειτο να αλλάξουν...