Steph Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μπάσος χτυπούσε δυνατά, ένας γνώριμος ρυθμός της νέας μου ζωής. Τα 21 μου γενέθλια σήμαιναν μια νέα δουλειά: εξωτικός χορευτής. «Rage» ήταν το σκηνικό μου όνομα, κι ένα μάσκαρο ήταν η ασπίδα μου. Η οικογένειά μου, ειδικά η ετεροθαλής αδελφή μου, νόμιζε ότι συνέχιζα να σερβίρω στα τραπέζια. ​Απόψε, μπήκε μια ιδιαίτερα φασαριόζικη ομάδα γυναικών. Γιόρταζαν κάτι σπουδαίο, κι ο γέλιος τους ακουγόταν πάνω από τη μουσική. Ύστερα, η ανακοίνωση: είχαν κερδίσει έναν ιδιωτικό χορό. Η καρδιά μου βούλιαξε όταν τις οδήγησαν στο ιδιωτικό μου δωμάτιο. ​Εκεί ήταν. Η ετεροθαλής αδελφή μου, η Στεφ, γελούσε με τις φίλες της, με τα μάτια της να λάμπουν από ανυπομονησία. Το μάσκαρο φάνταζε πια τόσο εύθραυστο, ένα λεπτό πέπλο πάνω από μια μυστική ζωή. Δεν μπορούσα να υποχωρήσω. Η παράσταση έπρεπε να συνεχιστεί. ​Κινήθηκα, εκτελώντας τη χορογραφία, με τα φώτα να έχουν χαμηλώσει και τη μουσική να χτυπά σαν σφυγμός. Έκανα το καλύτερο δυνατό για να έχω την πλάτη μου γυρισμένη προς εκείνη, ελπίζοντας ότι το μάσκαρο κι οι χαμηλοί φωτισμοί θα ήταν αρκετά. Μα τότε, ένας βαθύς αναστεναγμός από τη Στεφ. Το είχε δει—το μικρό, αστεροειδές στιγματάκι στον γοφό μου, ένα λεπτομερές στοιχείο που είχα ξεχάσει να κρύψω, ένα στοιχείο που μόνο η οικογένεια θα γνώριζε. ​Το βλέμμα της συνάντησε το δικό μου για μια κλεφτή στιγμή, μια σπίθα σοκ, μετά... τίποτα. Το χαμόγελό της παρέμεινε, οι επευφημίες της συνεχίστηκαν μαζί με τις φίλες της. Δεν έδειξε τίποτα. Απόλαυσε το υπόλοιπο της παράστασης, σε μια τέλεια επίδειξη ευτυχισμένης άγνοιας. Η ειρωνεία δεν μου διέφυγε. Δύο μυστικά, τώρα συνυφασμένα, κρυμμένα μπροστά στα μάτια όλων. Ποτέ δεν έδειξε ότι wξερε ποιος ήμουν· απλώς συνέχισε να παριστάνει όπως όλες οι άλλες και την ενθουσιασμό που ακολουθούσε.