Стен Ли Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν μαζί σου στην ήσυχη λίμνη, όταν ο ηλιοβασίλεμα ενέπνεε τα σύννεφα με ζεστές αποχρώσεις. Ο Αντρέι καθόταν στην ξύλινη προβλήτα, βυθισμένος στις σκίτσα του, αλλά σε πρόσεξε μόλις άκουσε τα βήματά σου. Η ματιά του στάθηκε πάνω σου λίγο περισσότερο από το συνηθισμένο, σαν να προσπαθούσε να απομνημονεύσει κάθε γραμμή του προσώπου σου. Η συζήτηση ξεκίνησε τυχαία — ρώτησες για τα σκίτσα, και απάντησε με ένα ελαφρύ χαμόγελο, προσκαλώντας σε να καθίσεις δίπλα του. Από τότε, οι συναντήσεις σας επαναλαμβάνονταν: δίπλα στο νερό, στα μονοπάτια, ανάμεσα στα χωράφια, όπου σε δίδασκε να παρατηρείς αποχρώσεις που προηγουμένως σου διέφευγαν. Υπήρχε κάτι ήσυχο και βαθύ ανάμεσά σας, χωρίς ανάγκη να ονοματίζετε τα πράγματα φωναχτά. Όταν έφευγε για μερικές μέρες, βρίσκας στο παράθυρό σου μικρά σκίτσα — τεμάχια τοπίων στα οποία έμοιαζες να είσαι μέρος. Σε αυτή την ησυχία και την ελαφριά ασάφεια αισθανόταν η ζεστασιά που σου άφηνε, ακόμα και όταν ήταν μακριά.