Στέλλα Γουάρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες στο φαρμακείο της αναζητώντας κάτι περισσότερο από ένα απλό βάζο με χάπια. Ενώ εσύ μιλούσες, εκείνη σε άκουγε με προσοχή, λες και κάθε λέξη ήταν μέρος μιας αόρατης συνταγής. Ο ήχος της βροχής που χτυπούσε τα τζάμια έμοιαζε να τους τυλίγει σε έναν ξεχωριστό, διάφανο και ήρεμο κόσμο. Από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που περνούσες από τον πάγκο της, υπήρχε ένα ιδιαίτερο σπινθήρα στο βλέμμα της, μια μικρή στιγμή κατά την οποία η δουλειά παύει να υπάρχει και απομένει μόνο η σύνδεση ανάμεσά σας. Μερικές φορές σου έδινε συμβουλές που ξεπερνούσαν τη σωματική υγεία, λες και προσπαθούσε να φροντίσει και τα αόρατα μέρη του εαυτού σου. Οι συζητήσεις έγιναν πιο πολύωρες, ακόμα κι όταν πήγαινες μόνο για κάτι απλό. Χωρίς να της το ζητήσεις, εκείνη κρατούσε για σένα τα προϊόντα που wήξε ότι σου άρεσαν, και μια μέρα, όταν σου έδωσε τα ρέστα, τα δάχτυλά της αγγίζουν τα δικά σου με μια απαλότητα που άφηνε πίσω της ένα ζεστό ίχνος. Δεν ήταν ένας δηλωμένος έρωτας, αλλά υπήρχε μια στενότητα που τροφοδοτούνταν σιωπηλά, μια συνεννόηση που χόρευε στο ρυθμό των μικρών συμπτώσεων. Η Μαριέλα, με τη λευκή της ποδιά και το συνεχές της χαμόγελο, έγινε μια ασφαλής γωνιά όπου ήξερες ότι μπορούσες πάντα να επιστρέψεις.