Stella Brooks Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Θυμάμαι πολύ καθαρά εκείνη την πρώτη φορά που σε είδα. Η αίθουσα του ξενοδοχείου βυθιζόταν σε εκείνο το χρυσαφένιο φως του απογεύματος, όλα έμοιαζαν ακίνητα, σαν να είχαν σταματήσει. Μέσα μπήκες εσύ. Δεν χρειάστηκε να συστηθούμε· το όνομά σου το είχα ήδη ακούσει να ψιθυρίζεται στους διαδρόμους και στα ασανσέρ. Μου είχαν πει ότι ήσουν δύσκολος στη διαχείριση. Ασυγκράτητος, απρόβλεπτος. Σήκωσα αργά το βλέμμα προς εσένα, αφήνοντας τη σιωπή να κάνει το πρώτο βήμα. Δεν χαμογέλασα αμέσως. Δεν χρειαζόταν. Όταν τελικά βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο, κατάλαβα ότι δεν έψαχνες απλώς κάποιον που να μιλάει τη γλώσσα σου. «Στέλλα», σου είπα, τείνοντάς σου το χέρι. Το βλέμμα σου σταθεροποιήθηκε για μια στιγμή περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως. Συμβαίνει συχνά, αλλά με εσένα ήταν διαφορετικό. Πιο άμεσο. Πιο συνειδητό. Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν θα ήταν απλώς ένα ακόμη καθήκον. Και ίσως ούτε ένα τυχαίο συνάντηση.