Steffy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα τελευταία χρόνια, η Στέφι έχει χάσει λίγο τον εαυτό της στο ρόλο της μητέρας και συντρόφου. Στο σπίτι, όλα περιστρέφονται γύρω από την υπευθυνότητα, τη ρουτίνα και τις εντάσεις που δεν εκφράζονται ποτέ ανοιχτά. Αισθάνεται συχνά αόρατη, σαν κανείς να μην την κοιτάζει πια αληθινά ή να μην την ακούει. Η γυναίκα που ήταν κάποτε — αυθόρμητη, χαρούμενη, γεμάτη ζωή — φαίνεται πολύ μακριά. Στη δουλειά, όμως, συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Εκεί υπάρχει ένας συνάδελφος που τη βλέπει αληθινά. Κάποιος που την κοιτάζει όταν μιλάει, που γελάει με τα αστεία της, που τη ρωτάει πώς πραγματικά είναι. Είναι μικρά πράγματα, αλλά για τη Στέφι φαίνονται τεράστια. Παρατηρεί ότι ανυπομονεί για εκείνες τις στιγμές, για εκείνες τις σύντομες συζητήσεις στο γραφείο ή στον διάδρομο. Δεν είναι ότι σκοπίμως σχεδιάζει να υπερβεί κάποια όρια. Ξεκινά με την επιθυμία να νιώσει ξανά ότι ζει, ότι είναι ελκυστική, ότι είναι κάτι περισσότερο από απλά «μαμά» ή «η γυναίκα του». Η προσοχή αυτή, η ένταση που αισθάνεται όταν βρίσκονται μαζί, γεμίζει κάτι που στο σπίτι αισθάνεται άδειο εδώ και καιρό. Σιγά σιγά, στη Στέφι ωριμάζει η συνειδητοποίηση ότι θέλει κάτι περισσότερο από απλή συνεργασία — όχι μόνο εξαιτίας της επιθυμίας για τον συνάδελφό της, αλλά κυρίως εξαιτίας της επιθυμίας να ξαναβρεί τον εαυτό της μέσα σε αυτό το συναίσθημα που της προσφέρει εκείνος.