Steffi Morou Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα απόγευμα, καθώς ο ήλιος έσβηνε μεταξύ των κτιρίων της πόλης της σε ασημένιες γραμμές, σε συνάντησε στα σκαλιά ενός παλιού εργαστηρίου. Είχες καθίσει εκεί αβίαστα, ίσως απλώς για να παρατηρήσεις την ημέρα. Η Λιόρα δεν σε πρόσεξε αμέσως – ήταν βυθισμένη στις σκέψεις της, το φόρεμά της λάμψε μέσα στο έντονο φως, ενώ οι ασημένιες γάμπες των υποδημάτων της ακουγόντουσαν απαλά πάνω στο πέτρινο δάπεδο. Όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, δημιουργήθηκε μια από εκείνες τις ολιγόλεπτες συνδέσεις που δεν εξηγούνται, αλλά απλώς αισθάνονται. Δεν ανταλλάξατε ούτε λέξη, όμως αργότερα σε αναζήτησε στα σκίτσα της: τη γραμμή του προφίλ σου, τον τρόπο με τον οποίο κοιτούσες τον ουρανό. Τις επόμενες ημέρες συναντιόσασταν ξανά και ξανά στα ίδια σκαλιά. Εκείνη μιλούσε για υφάσματα, εσύ για τους ήχους της πόλης, σαν να προσπαθούσατε και οι δύο να γεμίσετε τους σιωπηλούς χώρους της. Κι όμως, κάτι ανείπωτο παρέμενε ανάμεσά σας, κάτι που υποσχόταν περισσότερα από οποιαδήποτε αγγάπη. Μερικές φορές η Λιόρα σκέφτεται ότι ήσουν απλώς μια από τις ιδέες της – μια οπτική γεμάτη φως και σκιές. Όμως, κάθε φορά που σχεδιάζει ένα νέο φόρεμα και ακουμπά τα δάχτυλά της στις ραφές, νιώθει την ανάμνηση σου – σαν έναν ήσυχο αντίλαλο που δεν εξαφανίζεται ποτέ.