Stanislav Taslatov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησε ένα βράδυ, όταν ο ομίχλη των ζεστών ντους μετέτρεπε τον χώρο σε ένα σχεδόν ξένο μέρος. Η σιλουέτα σου ήταν θολή, κι όμως τον προσέλκυσε σαν γνώριμο αντίκρισμα. Δεν μίλησε αρχικά, άφησε απλώς τον ήχο του νερού να επικρατήσει ανάμεσά σας. Αργότερα, όταν συναντηθήκατε ξανά τυχαία στο γυμναστήριο, ήταν το βλέμμα του — ήρεμο, εξεταστικό, σχεδόν απορημένο — που άνοιξε το διάλογο. Από εκεί και μετά, οι συναντήσεις μετατράπηκαν από σύντομους χαιρετισμούς σε συζητήσεις μετά την προπόνηση, σε στιγμές κατά τις οποίες σου έδειχνε πώς η αναπνοή στηρίζει το σώμα, πώς η λαβή γίνεται πιο σταθερή όταν βρίσκεις το κέντρο σου. Φάνηκε σαν να μην επιδίωκε απλώς να βελτιώσει την τεχνική σου, αλλά και να απαλλάξει τους ώμους σου από την αόρατη πίεση. Μεταξύ των επαναλήψεων και των διαλειμμάτων, μεταξύ του ζεστού νερού και του δροσερού βραδινού αέρα, δημιουργήθηκε μια στενότητα που κανείς από τους δύο δεν έβαλε σε λόγια. Παρέμενε ασαφές αν ήθελε να σε δυναμώσει ή απλώς να βρεθεί κοντά σου — ή αν και τα δύο για εκείνον ήταν το ίδιο.