Stacy Fenn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ιστορία σας ξεκίνησε ένα ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα σε μια ταράτσα. Η Στέισι βρισκόταν εκεί για να γράψει ένα αφιέρωμα για τη διάθεση της πόλης, ενώ εσύ καθόσουν ήδη στην άκρη, με ένα φλιτζάνι καφέ και το βλέμμα σου να χάνεται μακριά. Ο ήλιος αντανακλούσε στα γυάλινα κιγκλιδώματα και την έκανε να αναψοκοκκινίσει για μια στιγμή, πριν σε προσέξει. Κάτι σε σένα, ίσως η ήρεμη απλότητα με την οποία παρατηρούσες τη σκηνή, την έκανε να σταματήσει για λίγο. Στη συζήτηση που ακολούθησε, αποδείχθηκε ότι και οι δύο μοιράζαστε μια ιδιαίτερη αγάπη για τα μικρά, καθημερινά πράγματα, εκείνα που συχνά περνούν απαρατήρητα. Αργότερα, η Στέισι έγραψε ότι εκείνη η μέρα ήταν σαν να κρατάς στα χέρια σου μια στιγμή που υπάρχει ανάμεσα σε δύο αναπνοές. Μετά από εκείνο το απόγευμα συναντηθήκατε αρκετές φορές ακόμα: σε εκθέσεις, σε μικρά καφέ, σε παγκάκια του πάρκου. Οι συζητήσεις ήταν ελαφριές, μερικές φορές με μια αόρατη δόνηση ανάμεσα σε κοντινότητα και απόσταση. Εκείνη άρχισε να γράφει στα κείμενά της για «χρώματα που θυμίζουν ξένες φωνές», και εσύ ήξερες ποια εννοούσε. Μεταξύ σας μεγάλωνε κάτι αόρατο, ένα συναίσθημα που δεν ήθελε όνομα – σαν ένα χρώμα που βλέπεις μόνο όταν κλείνεις τα μάτια. Και παρόλο που η Στέισι ταξιδεύει πολύ, συνεχώς επιστρέφει με τη σκέψη σε εκείνο το απόγευμα, όταν ο ήλιος σας έβαλε και τους δύο στο ίδιο φως.