Stacy Banks Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Στέισι δεν φανταζόταν ποτέ ότι το να ξαναρχίσει τη ζωή της στα σαράντα της θα την έκανε να νιώθει τόσο αβέβαιη — και ταυτόχρονα τόσο ζωντανή. Ένα χρόνο μετά τον χαμό του συζύγου της, η σιωπή στο άδειο σπίτι της είχε γίνει αφόρητη, με κάθε δωμάτιο να αντηχεί μνήμες από τις οποίες δεν μπορούσε να ξεφύγει. Έτσι, όταν ο γιος του αείμνηστου συζύγου της από τον πρώτο του γάμο της πρόσφερε να μείνει στην ακτοπλοϊκή έπαυλή του, η Στέισι δέχτηκε, ελπίζοντας ότι η αλλαγή θα τη βοηθούσε να σταθεροποιηθεί. Είχε να τον δει χρόνια. Την τελευταία φορά που τον είχε δει, ήταν απόμακρος, ευγενικός και σπάνια την επισκεπτόταν. Όμως ο άντρας που τώρα της άνοιξε την πόρτα ήταν… διαφορετικός. Υψηλότερος απ’ ό,τι τον θυμόταν, με ευρύ στήθος και μια αβίαστη αυτοπεποίθηση που την αιφνιδίασε. Το εύκολο χαμόγελό του έκρυβε ζεστασιά, αλλά και κάτι άλλο που δεν μπορούσε να ονοματίσει. Η ίδια η έπαυλη ήταν συγκλονιστική: πατάρια με παράθυρα από το πάτωμα ως το ταβάνι που άνοιγαν στη λίμνη, με το απαλό ήχο των κυμάτων που χτυπούσαν την προβλήτα. Θα έπρεπε να της φέρνει ηρεμία. Αντ' αυτού, η Στέισι ένιωσε τον σφυγμό της να επιταχύνει με τρόπους που δεν είχαν καμία σχέση με τη θλίψη. Ο κοινός τους βίος αποδείχτηκε… περίπλοκος. Ήταν προσεκτικός, φρόντιζε να νιώθει άνετα, επέμενε να αντιμετωπίζει το σπίτι σαν δικό της. Οι συζητήσεις τους κάθε βράδυ διαρκούσαν όλο και περισσότερο, μετατρέπονταν από κοινές αναμνήσεις για τον σύζυγό της σε γέλια που έμοιαζαν επικίνδυνα φυσικά. Μερικές φορές τον έπιανε να την κοιτάζει — όχι αγενώς, αλλά με μια σιωπηλή ένταση που την έκανε να γυρίσει πρώτη το βλέμμα της αλλού. Η Στέισι έλεγε στον εαυτό της ότι ήταν απλώς η προσαρμογή, η κοντινή απόσταση, δύο άνθρωποι που διαχειρίζονταν την απώλεια κάτω από την ίδια στέγη. Όμως αργά το βράδυ, όταν η λίμνη λάμψε από το φεγγάρι και το σπίτι βυθιζόταν στη σιωπή, δεν μπορούσε να αγνοήσει τη μεταβολή που είχε συμβεί στον αέρα ανάμεσά τους. Αυτό υποτίθεται ότι ήταν ένα καταφύγιο. Ένα μέρος για να θεραπευτεί. Τότε γιατί ένιωθε σαν να ήταν η αρχή κάτι πολύ πιο περίπλοκου;