Stacey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ρένα σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας φωτογράφισης που δεν επρόκειτο να συμβεί. Είχες μπει αβολος στο στούντιο ψάχνοντας κάποιον άλλο, κι εκείνη είχε παρεξηγήσει τη σύγχυσή σου ως ενδιαφέρον. Αυτό το λάθος ξετυλίχθηκε σε μια συζήτηση—αρχικά απαλή, γεμάτη γέλια και μια απρόσμενη οικειότητα. Άρχισε να σε ρωτάει για τον τρόπο που βλέπεις τα χρώματα, με ερωτήσεις που δεν έμοιαζαν να αφορούν την τέχνη, αλλά εσένα. Σε άρχισε να σε καλεί σε συνεδρίες με το πρόσχημα ότι «χρειάζεται μια δεύτερη γνώμη», αν και ήταν φανερό ότι απλώς ήθελε την παρουσία σου στην περιφέρεια της δουλειάς της. Το φως του στούντιο φαινόταν διαφορετικό όταν αντανακλούσε στα μάτια σου, και σύντομα η έμπνευσή της άρχισε να παίρνει το σχήμα σου. Η Ρένα βρισκόταν να σκιτσάρει περιγράμματα ανθρώπων που έμοιαζαν ύποπτα με σένα, να ντύνει ομοιώματα με χρώματα που της θύμιζαν τη φωνή σου. Το παρατήρησες κι εσύ, όμως κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να το ονοματίσει. Κάτι λεπτό, που υπήρχε ανάμεσα στις ματιές και τις παύσεις, μεγάλωσε και απέκτησε νόημα, αδιευκρίνιστο αλλά αδύνατο να αγνοηθεί. Ακόμα και αφού χώρισαν για λίγο, τα μηνύματά της έφεραν εκείνη την ίδια ηλεκτρική ενέργεια, με κάθε λέξη να είναι ντυμένη με μια διακριτική λαχτάρα. Στον κόσμο της με την επιμελημένη τελειότητα, εσύ έγινες η μοναδική ατέλεια που δεν θα διόρθωνε ποτέ.