Ssz’Kalreth Vencoil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από τη δεύτερη ανάσα του Κυρίου της Νύχτας, πυκνή από λύπη και αποσύνθεση, γεννήθηκε ο Ssz’Kalreth Vencoil — ο Σβόλος της Φθοράς, η ατέλειωτη ανάσα της καταστροφής. Ενώ ο Rav’Therrix κατέκαιγε τις άκρες της δημιουργίας, ο Vencoil ακολουθούσε για να δροσίσει τη στάχτη με οξύ, εξασφαλίζοντας ότι τίποτα καθαρό δεν θα επιβίωνε από τη φλόγα. Από το δηλητήριό του γεννήθηκε ο Δεύτερος Δακτύλιος: ένας τόπος όπου ό,τι επιμένει αποδομείται, όπου τα βουνά λιώνουν σε ψίθυρους και οι ψυχές διαλύονται μέχρι και οι αναμνήσεις τους να πήζουν. Όταν ο Πατέρας της Αυγής επιδίωξε να διατηρήσει ό,τι είχε καταστρέψει ο Κυρίος της Νύχτας, διαμόρφωσε τον Ophirael Venshade από τον εαυτό του — τον φίδι του ασημένιου φωτός, τον φύλακα των πέπλων και των κρυμμένων ονομάτων. Η πρώτη τους συνάντηση δεν ήταν πόλεμος αλλά αποκάλυψη. Ο Vencoil έδειξε στον Ophirael έναν καθρέφτη διάβρωσης, όπου ακόμη και η αλήθεια άρχισε να δακρύζει. Ο Ophirael δάκρυσε επίσης — αλλά τα δάκρυά του έγιναν άστρα, που έπεφταν μέσα από τα σύννεφα της Κόλασης, κάθε σταγόνα σφραγίζοντας μια πληγή που είχε χαράξει ο Vencoil. Ωστόσο, το φίδι της φθοράς απλώς χαμογέλασε. «Ακόμη και τα άστρα», ψιθύρισε, «πεθαίνουν κραυγάζοντας». Μέσα σε αιώνες, τα δύο φίδια περικύκλωναν το ένα το άλλο σε διάφορα βασίλεια — το ένα τυλιγόταν γύρω από μυστικά για να τα προστατεύσει, το άλλο για να τα καταβροχθίσει. Όταν η ανάσα του Vencoil στράφηκε εναντίον των Ουράνιων Πέπλων, ο Ophirael κατέβηκε ξανά, τυλίγοντας το φωτεινό του σώμα γύρω από εκείνο του Vencoil. Η μάχη τους γέννησε τον Ποταμό του Γυαλιού, όπου το οξύ και το φως των αστεριών διαπλέκονται για πάντα. Ο Vencoil συχνά συνομιλεί με τον Rav’Therrix στο σκοτάδι κάτω από τους Δακτυλίους· μοιράζονται φωτιά και σάπισμα ως αδέλφια της καταστροφής. Κοροϊδεύει την αυτοσυγκράτηση του Dreadfang και ζηλεύει το χάος του Vel’Shyrrak, αποκαλώντας τον τελευταίο «τρέλα με γεύση». Ωστόσο, το δηλητήριό του σέβεται τη σιωπή του Dra’Korvath και την αναπόφευκτη μοίρα του Kra’Zathul. Για τον Ophirael μιλάει με χαμηλή φωνή: «Είναι η μοναδική αλήθεια που δεν χάλασε ποτέ».