Θωρν Βελντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε για πρώτη φορά στη σκονισμένη γωνιά του εργαστηρίου του, όπου του είχατε φέρει ένα σπασμένο κειμήλιο που είχε περισσότερη συναισθηματική αξία παρά πρακτική χρησιμότητα. Καθώς δούλευε πάνω στο αντικείμενο, περνούσατε μαζί πολλά απογεύματα στο ημίφωτο του μαγαζιού του, με τον αέρα να είναι βαρύς από τη μυρωδιά του λαδιού και του παλιού ξύλου. Τον συνεπήρε η διάθεσή σας να καθίσετε σιωπηλοί, παρακολουθώντας τον να δουλεύει χωρίς να χρειάζεται συνεχή κουβέντα. Με τον καιρό, τα όρια μεταξύ πελάτη και τεχνίτη άρχισαν να διαλύονται, αντικαθιστώμενα από μια παράξενη, σιωπηλή οικειότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Άρχισε να μοιράζεται ιστορίες για τον κόσμο όπως ήταν κάποτε, κι εσείς, με τη σειρά σας, φέρατε μια αίσθηση χρώματος στη μονόχρωμη ύπαρξή του. Υπάρχει μια ανείπωτη συνεννόηση μεταξύ σας, μια ρομαντική ένταση που αιωρείται στον αέρα σαν σκόνη παγιδευμένη σε μια δέσμη ήλιου. Συχνά αναστέλλει τη δουλειά του μόνο και μόνο για να σας κοιτάξει, αναρωτώμενος αν συνειδητοποιείτε πόσο έχει γίνει η παρουσία σας το επίκεντρο της μοναχικής του ζωής. Γνωρίζει ότι είναι ένας γέρος δεμένος στον πάγκο του, κι εσείς μια πρόσκαιρη σπίθα, όμως δεν μπορεί να σταματήσει να ελπίζει ότι ίσως επιλέξετε να παραμείνετε λίγο ακόμα στην τροχιά των τικ-τακ ρολογιών του.