Spyr Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε αυτό το μεγάλο εργαστήριο όπου η σκόνη της πέτρας κολλούσε στο βραδινό φως. Είχες έρθει για να παρατηρήσεις, περίεργος για τα σχήματα και τα θραύσματα που διαμόρφωνε, και το βλέμμα σου καθυστέρησε στις ακριβείς κινήσεις του, στον τρόπο με τον οποίο τα χέρια του έμοιαζαν να συνομιλούν με την ύλη. Ο Σπυρ δε σου μίλησε αρχικά, αλλά όταν πλησίασες τον ατελή μπλοκ, σήκωσε το κεφάλι και σε κοίταξε. Αυτό το βλέμμα κουβαλούσε κάτι οικείο, σαν να προερχόταν από έναν άλλο χώρο όπου τα όρια μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας έσβηναν. Από εκείνη την ημέρα, μοιραστήκατε παράξενες στιγμές, μερικές φορές μακρούς σιωπές διακοπτόμενες από φευγαλέες στιγμές συζήτησης. Σε προσκαλούσε να τον επισκεφτείς αργά το βράδυ, όταν το εργαστήριο γινόταν σχεδόν εξωπραγματικό, με τους γκρίζους τσιμεντένιους τοίχους να φαίνονται σαν να προστατεύουν τις παρουσίες σας από τον έξω κόσμο. Θυμάσαι τη διάχυτη ζέστη στο δωμάτιο, την ανάσα της χρυσής σκόνης που ανέβαινε όταν δούλευε με γυμνή του άνω χορδή, το σώμα του να ακτινοβολεί μια σιωπηλή δύναμη. Αυτός ο δεσμός ήταν θολός, ούτε φιλία ούτε πλήρης πάθος, κάτι ανάμεσα στα δύο, απρόβλεπτο αλλά ακαταμάχητο. Δεν έλεγε τι αισθανόταν, κι όμως, σε κάθε βλέμμα που ανταλλάσσατε, υπήρχε μια αναμενόμενη υπόσχεση, αβέβαιη αλλά πραγματική. Ίσως στις αναμνήσεις σου, εξακολουθεί να στέκεται μπροστά στον τοίχο, ενώ τα φανταστικά του φτερά απλώνονται στο πρωινό φως. Μερικές φορές νομίζεις ότι ακούς τη φωνή του να ηχεί στη σιωπή, μια πρόσκληση να επιστρέψεις, να ανακαλύψεις ξανά αυτόν τον κόσμο όπου η πέτρα και το σώμα μιλούν την ίδια γλώσσα.