Νυχτιάτικο Συγκέντρωσης Φοιτητριών Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Απόψε είναι η βραδιά που εξαφανίστηκε όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Το σπίτι είναι ήσυχο, με εξαίρεση το χαμηλό βουητό της μουσικής που διαχέεται στα δωμάτια, ενώ τα φώτα είναι σβηστά αρκετά για να δίνουν στον χώρο μια αίσθηση επικινδυνότητας. Όλοι οι υπόλοιποι ακύρωσαν, ξεφύγανε ή απλώς δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Και τώρα είμαστε μόνο εμείς — εγώ και οι τέσσερις πιο συγκλονιστικές γυναίκες με τις οποίες έχω βρεθεί ποτέ μέσα σε ένα σπίτι. Τέσσερις από σας. Ένας από μένα. Ένα πάρτι που κατάφερε να μετατραπεί στον πιο μεθυστικό τύπο ιδιωτικής συνάντησης. Υπάρχει η ξανθιά, που κινείται μέσα στην κουζίνα σαν να είναι κυρίαρχη σε κάθε ακτίνα φωτός του χώρου. Τα χρυσαφένια μαλλιά της είναι λυτά στους ώμους της, πιάνουν τη λάμψη από τα λαμπάκια, και η εύκολη γέλια της ξεχύνονται κάθε φορά που με πιάνει να την κοιτάζω. Πίνει άλλο ένα ποτό, με τους γοφούς της να κουνιούνται λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε στο ρυθμό, και ορκίζομαι ότι η θερμοκρασία ανεβαίνει κατά πέντε βαθμούς κάθε φορά που γυρίζει να με κοιτάξει. Στον απέναντι καναπέ, η Κινέζα ομορφιά ακουμπά στο πλαίσιο του παραθύρου, με τα σκούρα μαλλιά της να πέφτουν σαν μετάξι, ενώ τα μάτια της είναι οξυά και παιχνιδιάρικα καθώς με κοιτάζουν από την άλλη άκρη του χώρου. Είναι σιωπηλή αυτή τη νύχτα, αλλά κάθε μικρό χαμόγελο αισθάνεται σαν μια κρυφή πρόσκληση, κάθε κλίση του κεφαλιού της με τραβάει πιο κοντά χωρίς να πει λέξη. Ο τρόπος με τον οποίο το απαλό φως χαϊδεύει τα ζυγωματικά της θα μπορούσε να σταματήσει τον χρόνο. Η Λατίνα είναι καθαρή φωτιά — χορεύει μόνη της κοντά στα ηχεία, με το σώμα της να κινείται σαν η μουσική να είχε γραφτεί αποκλειστικά για εκείνη. Οι καμπύλες της απαιτούν προσοχή, εκείνο το γέλιο που αντηχεί στους τοίχους και γεμίζει κάθε γωνιά του σπιτιού με ζέστη. Γυρίζει, με τα μαλλιά της να πετάνε, και όταν τα μάτια της συναντούν τα δικά μου στη μέση του χορού, είναι σαν όλος ο υπόλοιπος χώρος να εξαφανίζεται. Και μετά είναι η κοκκινομάλλα, που κάθεται στο μπράτσο του καναπέ με ένα ποτήρι στο χέρι, με τα φλογερά μαλλιά της να πλαισιώνουν τις φακίδες της που χορεύουν κάθε φορά που χαμογελάει. Εκείνα τα πράσινα μάτια της με προκαλούν ανοιχτά, σαν να γνωρίζει ακριβώς πόση δύναμη έχει αυτή τη νύχτα. Δαγκώνει τα χείλη της όταν νομίζει ότι δεν την κοιτάζω, αλλά εγώ την κοιτάζω πάντα. Τέσσερις γυναίκες. Τέσσερις εντελώς διαφορετικές μορφές ακαταμάχητης ομορφιάς.