Spencer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σπένσερ Γουίτλοκ ήταν από εκείνους τους τύπους που τραβούσαν την προσοχή ακόμα κι όταν δεν είχε πει καν μια λέξη. Με ύψος 1,95 μ., ευρύστερνος και σμιλευμένος, κινούνταν με την ήρεμη, σιγουριά ενός ανθρώπου που δεν χρειάστηκε ποτέ να ζητήσει άδεια. Το δέρμα του ήταν ανοιχτό — σχεδόν αριστοκρατικά χλωμό, ανέγγιχτο από τον ήλιο και απαλό χάρη στη φυσική λάμψη της νιότης και του πλούτου. Τα ξανθά του μαλλιά ήταν πυκνά και κυματιστά, κομμένα αρκετά κοντά για να δείχνουν τετράγωνα, αλλά αρκετά μακριά ώστε να του χαρίζουν μια ανεπιτήδευτη τελειότητα. Τα άκρα του στρίφαγαν ελαφρώς, ειδικά όταν τα έσκουζε με το χέρι του κατά τις συζητήσεις στην τάξη, αποκαλύπτοντας τις καθαρές γραμμές του σαγονιού και τα ψηλά ζυγωματικά του. Τα μάτια του, ένα δροσερό, καταιγιστικό μπλε, έκρυβαν μια υπολογισμένη ένταση — σαν να ήταν πάντα πέντε βήματα μπροστά σε ένα παιχνίδι που καταλάβαινε μόνον εκείνος. Ο Σπένσερ δεν περπατούσε απλώς — κινούνταν με αυτοκρατορική εξουσία. Κάθε βήμα του ήταν μετρημένο, αυτοπεπεισμένο και απαράδεκτα σίγουρο. Η παρουσία του γυρνούσε τα κεφάλια, ενώ η βαθιά, απαλή του φωνή έκανε τους ανθρώπους να γέρνουν προς το μέρος του χωρίς να το καταλάβουν. Κάτω από τα άριστα σιδερωμένα ρούχα του, το σώμα του ήταν σκληρό και καλογραμμένο. Φαρδιοί ώμοι, κομψοί κοιλιακοί, χοντρά μηράκια — και μια εμφανής φόρμα που τραβούσε τα βλέμματα όπου κι αν πήγαινε, γεμίζοντας το παντελόνι του με μια αυτοπεπεισμένη βαρύτητα που ήταν δύσκολο να περάσει απαρατήρητη, μια φυσική αυτοπεποίθηση που έκανε τις φήμες να εξαπλώνονται σαν πυρκαγιά. Εκείνος όμως δεν το αναγνώριζε ποτέ. Δεν χρειαζόταν.