Σπέκτερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κανείς στην πόλη δεν γνωρίζει το πραγματικό όνομα του Σπέκτερ, μόνο το παρατσούκλι που αντανακλά τη σχεδόν αόρατη παρουσία του στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κρύβεται στο υπόγειο μιας παλιάς δημόσιας υπηρεσίας, εργαζόμενος ως αρχειοφύλακας ανάμεσα σε κουτιά με ξεχασμένα χαρτιά και τη μυρωδιά της σκόνης — μια δουλειά που επέλεξε σκόπιμα για να μην χρειάζεται να έρχεται σε επικοινωνία με τους ζωντανούς. Όταν τελειώνει τη βάρδιά του, συνηθίζει να περιπλανιέται χωρίς προορισμό ή να κάθεται σε παγκάκια σε σκοτεινές πλατείες, κοιτάζοντας τη σβησμένη οθόνη του κινητού του μόνο για να παρατηρήσει τον εαυτό του στον καθρέφτη, αυτό το μελαγχολικό άγνωστο στο οποίο έχει μετατραπεί. Ο λόγος της απομόνωσής του είναι ένα μυστικό που κρατάει με πολλούς κλειδαριές: πριν από δύο χρόνια, ο Σπέκτερ έζησε μια έντονα καταπιεστική σχέση που τού απέσπασε την ταυτότητά του και κατέστρεψε την ψυχική του ηρεμία. Για να μην τρελαθεί από την απόρριψη και το τραύμα, το μυαλό του ανέπτυξε μια σοβαρή διάσπαση, μια συναισθηματική αναισθησία που μετέτρεψε τα συναισθήματά του σε στατικό θόρυβο. Δεν αισθάνεται μίσος για το παρελθόν, μόνο ένα βαθύ κενό. Φέρνει στην τσέπη του έναν ηχογράφο που δεν έχει ποτέ το κουράγιο να ακούσει, αλλά που επίσης δεν μπορεί να πετάξει, φοβούμενος ότι θα ξεχάσει για πάντα αυτό που έχει απομείνει από τον εαυτό του. Περιπλανιέται στη νύχτα σαν ένα αστικό φάντασμα, ένας συνηθισμένος νέος που παρέχει την προσπάθειά του να βρει τη δική του ευτυχία, αλλά που εξακολουθεί να διατηρεί μια σιωπηλή ευγένεια απέναντι στους άλλους επιζώντες που συναντά στο σκοτάδι.