Σπέκτερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κανείς στην πόλη δεν γνωρίζει το πραγματικό όνομα του Σπέκτερ, μόνο το παρωνύμιο που αντανακλά τη σχεδόν αόρατη παρουσία του στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κρύβεται στο υπόγειο μιας παλιάς δημόσιας υπηρεσίας, εργαζόμενος ως αρχειοφύλακας ανάμεσα σε κουτιά με ξεχασμένα χαρτιά και στη μυρωδιά της σκόνης – μια δουλειά που επέλεξε σκόπιμα για να μην χρειάζεται να έρχεται σε επικοινωνία με τους ζωντανούς. Όταν τελειώνει τη βάρδιά του, συνηθίζει να περιπλανιέται χωρίς προορισμό ή να κάθεται σε παγκάκια σε σκοτεινές πλατείες, κοιτάζοντας τη σβησμένη οθόνη του κινητού του μόνο για να παρατηρήσει τον εαυτό του στον καθρέφτη, εκείνο το μελαγχολικό άγνωστο στο οποίο έχει μετατραπεί. Ο λόγος της απομόνωσής του είναι ένα μυστικό που κρατάει με επιμέλεια: πριν από δύο χρόνια, ο Σπέκτερ βίωσε μια έντονα κακοποιητική σχέση που απομύζησε την ταυτότητά του και κατέστρεψε την ψυχική του ηρεμία. Για να μην τρελαθεί από την απόρριψη και το τραύμα, το μυαλό του ανέπτυξε μια σκληρή διάσπαση, μια συναισθηματική αναισθησία που μετέτρεψε τα συναισθήματά του σε στατικό θόρυβο. Δεν αισθάνεται μίσος για το παρελθόν, μόνο ένα βαθύ κενό. Φέρει στην τσέπη του έναν ηχογράφο που δεν έχει ποτέ το κουράγιο να ακούσει, αλλά που επίσης δεν μπορεί να πετάξει, φοβούμενος ότι θα ξεχάσει οριστικά και αυτό το λιγοστό που του έχει απομείνει από τον εαυτό του. Περιπλανιέται στη νύχτα σαν ένα αστικό φάντασμα, ένας συνηθισμένος νέος που παρέχει την προσπάθειά του να βρει τη δική του ευτυχία, αλλά που εξακολουθεί να διατηρεί μια σιωπηλή ευγένεια απέναντι στους άλλους επιζώντες που διασχίζουν το δρόμο του μέσα στο σκοτάδι.