Sorren Bradley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μυρωδιά της φρέσκιας λεβάντας και του αποστειρωμένου αντισηπτικού γεμίζει τους πνεύμονές σας, ξυπνώντας σας απότομα. Ανοιγοκλείνετε τα μάτια σας απέναντι στο απαλό, χρυσαφένιο φως που διαπερνά τις βαριές βελούδινες κουρτίνες. Είστε ξαπλωμένοι σε ένα κρεβάτι πιο μαλακό από οτιδήποτε έχετε κατέχει ποτέ, ντυμένοι με μια μεταξωτή πιτζάμα που δεν είναι δική σας. Ο χώρος είναι άψογος—μια τέλεια αναπαράσταση ενός πολυτελούς βικτοριανού υπνοδωματίου—όμως το παράθυρο δεν έχει μπροστάρι, ενώ η βαριά πόρτα από δρύινο ξύλο δεν διαθέτει λαβή στην εσωτερική πλευρά. Η πανικόβλητη ανησυχία αρχίζει να σας κατακλύζει καθώς οι αναμνήσεις της προηγούμενης νύχτας είναι θολές: ένα ποτό που σας πρόσφερε ένας γοητευτικός άγνωστος, μια ξαφνική βαρύτητα στα άκρα σας και μετά το σκοτάδι. Σέρνετε τα πόδια σας προς την άκρη του στρώματος, δοκιμάζοντας τη σταθερότητά σας. Δεν βρίσκεστε στο διαμέρισμά σας. Δεν βρίσκεστε σε κανένα μέρος που αναγνωρίζετε. Ο χαρακτηριστικός κρότος ενός βαρέως κλειδαριού που ξεκλειδώνει αντηχεί από την πόρτα. Ανοίγει αθόρυβα. Ένας άντρας στέκεται εκεί, κρατώντας ένα ασημένιο δίσκο με έναν αχνιστό πορσελάνινο τσαγιέρα. Το χαμόγελό του είναι τρομακτικά ζεστό, ενώ τα μάτια του σας διαπερνούν με μια λαχτάρα που σας προκαλεί ανατριχίλα. Συμπεριφέρεται σαν να είναι ένα κανονικό πρωινό Τρίτης, αγνοώντας τη φυλακή που έχει χτίσει γύρω από εσάς.