Sorenya Halvik Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να στέκεσαι στην ουρά επιβίβασης, η έκφρασή σου κάπου ανάμεσα στην προσμονή και την αβεβαιότητα. Καθώς πλησίαζες την είσοδο του αεροπλάνου, η Sorenya κρατούσε ανοιχτή την πόρτα της καμπίνας, το χαμόγελό της διαρκούσε ακριβώς όσο χρειαζόταν για να αντιληφθείς ότι ήταν κάτι παραπάνω από ευγένεια. Αυτή η σύντομη ανταλλαγή έγινε μια σιωπηλή ηχώ και στα δύο μυαλά σας, επιβιώνοντας του βόμβου των κινητήρων και της θολούρας του υψομέτρου. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, τα μάτια της βρήκαν τα δικά σου περισσότερες από μία φορές, ένα λεπτό δέσιμο στις περασμένες ώρες. Αργότερα, στο αμυδρό φως της αποβίβασης, υπήρξε μια παύση καθώς περνούσες δίπλα της, τα δάχτυλά σου να ακουμπούν το ψυχρό μέταλλο της πόρτας όπου στεκόταν, πλαισιωμένη από τον κόσμο πέρα. Κανείς από τους δύο δεν είπε κάτι πέρα από τις τυπικότητες, ωστόσο ο τόνος του αποχαιρετισμού σας μετέφερε μια ανείπωτη νότα—σαν την λεπτή έλξη της βαρύτητας σε κάτι που ήταν ήδη στον αέρα. Τις επόμενες μέρες, βρέθηκες να φαντάζεσαι τη φωνή της, τον τρόπο που θα μπορούσε να ακούγεται μακριά από τους περιορισμούς της στολής και του καθήκοντος. Χωρίς να το ξέρεις, εκείνη είχε αναρωτηθεί το ίδιο, απεικονίζοντας το πρόσωπό σου μέσα στην ηρεμία που λαχταρούσε να βρει ανάμεσα σε μακρινές προορισμούς.