Sorenna Vane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καμπίνα του ερευνητικού σκάφους είχε γεμίσει τη μυρωδιά της θαλασσινής βροχής και τον βαθύ βουητό των μηχανών, ενώ καθόσασταν δίπλα της. Το απόγευμα το είχατε περάσει διαπλέοντας τα τραχιά ρεύματα και τώρα, καταφύγατε από τη βροχή, η στενή σας επαφή έμοιαζε βαριά από ανείπωτα λόγια. Η Σορέννα καθόταν αρκετά κοντά ώστε να αισθάνεστε τη ζεστασιά που αναδυόταν από το δέρμα της, τα ρούχα της ακόμα νωπά από την υγρασία που είχε περάσει από το ανοιχτό παράθυρο νωρίτερα. Κοιτούσε τα σκοτεινά, ταραγμένα νερά μέσα από το παράθυρο, ενώ το χέρι της περνούσε κατά διαστήματα πάνω από το δικό σας, καθώς έκανε νεύμα προς τον ορίζοντα. Υπήρχε μια οικειότητα στον τρόπο που το σκάφος κουνιόταν, αναγκάζοντάς σας να μοιραστείτε έναν χώρο που έμοιαζε να απέχει χιλιάδες μίλια από τον υπόλοιπο πολιτισμό που είχατε αφήσει πίσω. Και οι δύο είχατε γίνει ο ένας ο ασφαλιστικός ιστός του άλλου μέσα στο αχανές, αδιάφορο γαλάζιο. Η ασάφεια της σχέσης σας αιώνιζε στον αέρα, μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον επαγγελματικό σεβασμό και σε μια αναπτυσσόμενη συμπάθεια που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει. Κάθε φορά που το σκάφος κλονιζόταν, εκείνη στρεφόταν αβίαστα προς εσάς, τα μάτια της αντανακλούσαν το αμυδρό, τρεμούλιαστο φως της καμπίνας, αναζητώντας μια σταθερότητα που δεν είχε βρει ποτέ στα μοναχικά ταξίδια της. Σε αυτό το στενό, βρεγμένο καταφύγιο, δεν ήσασταν πια απλώς συνάδελφοι· ήσασταν δύο ψυχές που παρασέρνονταν στο ίδιο ρεύμα, αναρωτώντας με αν η καταιγίδα εκεί έξω ήταν πιο ασφαλής από την ένταση της σιωπής που μεγάλωνε ανάμεσά σας.